tim burton etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
tim burton etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

14 Kasım 2009 Cumartesi

Tim Burton

Gençliği ve Vincent Price

İzleyeni kaç yaşında olursa olsun masal dünyasının o büyülü kapılarından içeriye çekmeyi başaran ve bunu yaparken adeta zamanı birkaç saatliğine durduran filmlerin mimarı Tim Burton’un çocukluğu da yetişkinliğinde olduğundan farklı değildi. 25 Ağustos 1958 yılında California’nın Burbank kentinde sonraları masalsı bir havaya bürüyeceği dünyaya “merhaba” dediğinde belki de doğduğu kentin bir zaman sonra hayallerini gerçekleştirmesine olanak tanıyacağından haberi yoktu. Burton’un Burbank gibi Warner Brothers, NBC ve Disney gibi dev sinema şirketlerinin stüdyolarına ev sahipliği yapan bir kentin evladı oluşu tesadüf müdür bilinmez fakat sırf bu özelliğinden dolayı Burbank’ı Hollywood’un kalbi olarak niteleyenlerin sayısı da küçümsenecek düzeyde değildir. Birkaç yıl sonra, henüz lise çağındayken, Burton’un kapısı bu üç büyük devden biri tarafından ısrarla çalındığında ne kadar şanslı olduğunu anlayacaktır.
Akranları ve arkadaşları her gün ekran başında vakitlerini çizgi film izleyerek öldürürken, kıvırcık saçlı küçük Burton ise bir çocuğun yapması beklenenden çok daha farklı şeyler yapıyordu. Edgar Allan Poe ve H.P. Lovecraft okuyup, hava kararana dek korku ve gerilim filmleri izliyordu. En çok hayranlık duyduğu isim ise korku filmlerinin unutulmaz aktörü Vincent Price idi. O vakitler daha sonra Price ile çalışma fırsatı bulacağından bihaberdi tabii. Tüm bunların dışında sokağa çıkıp oyun oynamak yerine odasına çekilip, çalışma masasında çizimler yapmayı daha makul gördü her zaman. Öyle ki henüz dokuzuncu sınıfta iken çalışmaları ilgi görmeye ve ödüllendirilmeye başladı. Okyanusta mücadele etmek istiyorsanız, amatör de olsanız bir yerden denize açılmayı göze almalısınız. Burton’un da yaptığı tam olarak buydu işte. Yerel bir çöp toplama şirketi başlatmış olduğu kampanya için yarışma düzenledi ve katılımcılardan çizimlerini göndermelerini istedi. Elbette ki Burton’un çizimi ipi göğüsledi ve şirket bu çizime bir yıl boyunca çöp kamyonlarında yer verdi. Tim Burton artık adını duyurmaya başlamıştı.
Disney Yılları

Lise hayatını da noktalayan Burton’un sonraki durağı California Sanat Okulu oldu. Bu okuldan mezun olan isimlerin pek çoğu dev sinema şirketlerinde çalışma fırsatı yakalamıştı ve Burton gibi hayal gücü sınır tanımayan birinin bunu başaramaması için de hiçbir neden yoktu. California Sanat Okulu’nda animasyon eğitimi aldı ve bu sayede Walt Disney stüdyolarında animatör olarak çalışma fırsatı elde etti. 1981 yapımı The Fox and the Hound (Tilki ve Köpek) ile Disney bünyesinde ilk kez bir filmin kamera arkasında aktif görev aldı. Bunu 1985 yapımı The Black Cauldron (Kara Kazan) izledi. Disney çalışmalarından memnundu ve Burton ilk kısa film denemesi olan Vincent için izni koparmıştı. 1982 yılında stop-motion animasyon olarak çektiği filmde Vincent Price’ye özenen ve onun gibi olmak isteyen, Edgar Allan Poe eserlerini hayal dünyasında canlandıran yedi yaşındaki Vincent Malloy karakterine hayat verir. Vincent, Burton’un mekan yaratma konusunda ne denli başarılı bir yönetmen olduğunu ortaya çıkarması bakımından da son derece önemlidir. Son derece gotik bir atmosfere sahip olan bu 5 dakikalık kısa film aynı zamanda Burton’un çocukluk kahramanı olan Vincent Price ile ilk kez ortak bir projede yer alması açısından da ayrı bir öneme sahiptir. Usta aktör her ne kadar bu animasyon filmde bedenen görünmese de filmin seslendirmesini yapmış ve filmin elde ettiği başarıda büyük pay sahibi olduğu gibi Tim Burton’un önünün açılmasında da gizli kahraman hüviyetine bürünmüştür.
Vincent’in yakalamış olduğu başarının ardından hiç hız kesmeden diğer projelerini hayata geçirmek için çalışmalara başladı ve bir diğer kısa filmi olan Frankenweenie’de The Shining’den aşina olduğumuz Shelley Duvall, Daniel Stern ve Sofia Coppola gibi önemli oyuncularla birlikte çalıştı. 1984 yılında çekimi tamamlanan bu yarım saatlik filmde Burton, bir Frankenstein portresi çizer. Köpeği ölen küçük bir çocuğun onu yeniden hayata döndürmek için verdiği mücadele filmin temasını oluşturur. Özellikle köpeğin diriltilmesi için çocuk odasının aldığı düzen Burton’un önünde düğme ilikletecek cinstendir. Tüm bunların yanında Frankenweenie, Burton ile Disney arasında soğuk rüzgârlar esmesine de sebep olur. Zaten hiçbir zaman hiçbir iş planlandığı kadar iyi olmamaktadır. Bunu Tim Burton kendisi söylüyor… Her ne kadar Frankenweenie pek çok festivalde beğeni toplamış olsa da Disney filmin çok fazla korku öğesi barındırdığını ve bunun da çocukların izlemesi için uygun olmadığını düşünüyordu. Bu sebeple Frankenweenie şirket tarafından rafa kaldırıldı ve film vizyona giremedi. Bu durum en nihayetinde Burton ve Disney’in yollarının ayrılmasına neden oldu. Burton yıllar sonra Disney bünyesindeki çalışmalarına “Her şeyi düşünüp çizmeme izin veriliyordu, fakat hiçbirisi kullanılmıyordu” yorumunu getirerek esprili bir yaklaşımda bulunacaktı.
Sinemanın Yeni Dehası

Tim Burton, Frankenweenie konusunda küçük bir hayal kırıklığı yaşamıştı ama bu durum onun önünde yıkılması gereken büyük bir duvar da yaratmamıştı. Frankenweenie’den oldukça kısa bir süre sonra, 1985’de, oyuncu Paul Reubens kafasındaki film projesinde yönetmen olarak çalışması için Tim Burton’un kapısını çalar. Reubens, Frankenweenie’yi izleme fırsatı bulmuş ve filmin atmosferinden bir hayli etkilenmiştir. Çekmek istediği Pee-Wee’s Big Adventure (Pee-Wee’nin Büyük Serüveni) adlı filmi yönetebilecek en doğru kişi olarak da Burton’u görür. Warner Brothers’ın yapımcılığını üstlendiği filmin yönetmenlik koltuğuna geçmeyi severek kabul eden Burton için bu iş bulunmaz bir fırsattır. Bedenen büyük ama ruhen çocuk Pee Wee Herman adlı bir karakterin, hayatının yegâne anlamı olan bisikletinin çalınmasının ardından gelişen olayları aktaran film, beklentilerin oldukça üzerinde bir başarı elde etmiş, gişede maliyetinin neredeyse beş kat fazlasını kazanmış ve bir anda dikkatleri yönetmenin üzerine çekmişti. Bu, Tim Burton’un ilk uzun metraj film denemesinde başarılı olduğu anlamına geliyordu ve haliyle bir anda popülaritesi de tavan yapıyordu. Artık yeni, çok daha iyi ve özellikle kendi filmlerini çekmenin de zamanı gelmişti.
Pee-Wee’s Big Adventure’den sonra araya üç yıl koyan Tim Burton, iyi başlayan kariyerinde bir basamak daha yukarıya çıkabilmek için çalışmalarını sürdürüyordu. Sıradaki projesi ülkemizde Beter Böcek adı ile yayınlanan Beetle Juice idi. Beetle Juice yönetmenin tarzının oturması hususunda da büyük öneme sahiptir. Yeni evli bir çiftin trafik kazasında hayatlarını kaybetmelerinin ardından ölüler dünyasına alışmakta zorlanmaları ve hayattayken sahip oldukları evden yeni sahiplerini kovma çabası içine girmelerini konu alan film, Burton’un mekân yaratma konusunda her geçen gün daha iyiye gittiğinin ve oyuncu seçimlerinin oluşmaya başladığının da göstergesiydi. Öyle ki Michael Keaton ile çalışmaya başlaması bu filme tekabül eder. 1988 senesinde vizyona giren film 80 milyon Dolar’ın üzerinde hâsılat elde ettiği gibi en iyi makyaj kategorisinde de Oscar kazanır. Burton için çıta artık çok daha yüksek bir yere konulmuştu ama hikâye anlatmadaki bu yeteneği sayesinde ortada korkmasını gerektirecek bir şey yoktu. İlk büyük işi Oscar kazanmıştı ve bu iyiye işaretti.
Yarasa Adamı Sinemaya Aktarmak

Bir çocuğun hayal dünyasının büyüklüğü elbette ki okudukları ve gördükleri ile doğru orantılıdır. Bu bağlamda Burton’un çizgi romanlara ve peri masallarına paralel bir çocukluk evresi geçirdiğini bilmekte fayda var. Filmlerinde izleyeni masalların kollarına bırakan bir adamın çocukluğunda çizgi kahramanların peşinden sürüklenmediğini iddia etmek pek inandırıcı durmaz. Çocukluğunda Burton’un favori süper kahramanı Batman’di. Gotik mekânlar ve karanlık atmosferler yaratmayı seven bir adamı Gotham’dan farklı bir yerde düşlemek mümkün değil zaten.
1980’li yılların sonuna doğru Warner Brothers film şirketi sinemaya uyarlanacak ilk Batman filmi için kolları sıvamıştı. Bu filmin yönetmenlik koltuğu için düşündükleri isim ise bu yazının kahramanı Tim Burton’du. Burton, Batman rolü için Beetle Juice’de beraber çalıştığı Michael Keaton’u uygun gördü. Filmin yetişkinleri de sinemaya çekebilmesi için izlenen yol ise farklıydı. The Joker rolüne verilen isim usta aktör Jack Nicholson olunca, ilk Batman filmi için taşlar oyun alanına dizilmiş oldu. Gişede yılın (1989) en büyük başarısına imza atan film, ABD’de 250 milyon Dolar ve dünya genelinde yaklaşık 400 milyon Dolarlık bir başarıyla Burton’un adını zirveye yazdırdı. Her ne kadar Christopher Nolan’ın 2005 ve 2008 yıllarında yeniden beyaz perdeye uyarladığı filmler, 20 senelik teknolojinin getirdiği avantajla birlikte, pek çoklarına göre en iyi Batman filmleri olarak nitelense de, Kara Şövalye’nin hayranları tarafından Tim Burton’un Batman’i çizgi romana daha yakın görülür. Hiç şüphesiz bu kanıya varmalarındaki en büyük neden Burton’un Gotham şehrinin suç dolu karanlık hüviyetini en ince ayrıntısına kadar aktarması ve asıl adamın duygusallıktan sıyrılıp, gerçek acımasız karakterine bürünmesi olmuştur.

Düş Kırıklıkları ve Kral Tacı

Burton’un kariyeri hep tozpembe devam etmedi elbette. Çok şey beklediği, fakat sonunda eleştiri oklarına hedef olduğu yapımları da oldu. Bunların başında Batman’in devam filmi olan Batman Returns (Batman Dönüyor) geliyordu. Bu filmde izleyiciye çok daha karanlık bir film sunan yönetmenin belki de en büyük hatası ana karakteri olduğundan çok daha abartılı göstermesi oldu.
Yine 2001 yılında vizyona giren ve 60’lı yılların kült eseri Maymunlar Cehennemi’nin yeniden uyarlaması olan Planet of the Apes kimilerine göre Burton’un en kötü işi olarak kabul edilir. Baştan sonra hız kesmeden ilerleyen filmdeki mantık hataları ve özellikle değiştirilmiş finali eleştirilerin odak noktası olmuştur.
Tüm bunların yanında Burton’un kariyerine baktığımızda artılarının eksilerini neredeyse yok etmiş olduğunu görüyoruz. Beyninde bir araya gelen ve daha sonra kamerasına yön veren öyküler daha şimdiden sinema tarihinin modern klasikleri arasına girmeyi fazlasıyla hak etti. Şimdi bu filmlere yakın plan bakmanın tam zamanı…

En İyi 5 Filmi
Edward Scissorhands (1990): Burton’un en duygusal eseri olarak addedilen film, ayrıca yönetmenin oyuncu Johnny Depp ile birlikte çalıştığı ilk eser olması bakımından da önemlidir. Mucidinin zamansız ölümünün ardından tamamlanamadan ortada kalmış mahcup, hüzünlü, tertemiz bir karakterin öyküsünü anlatan film karla başlar, karla devam eder ve tepenin başında konuşlanmış yalnız köşkten kasabaya lapa lapa yağan keder dolu karla birlikte sona erer makas elli Edward’ın hikâyesi.
The Nightmare Before Christmas (1993): Burton’un yoğun işleri dolayısıyla yönetmen koltuğuna oturamadığı fakat yapımcı olarak destek verdiği film stop-motion teknolojisi ile çekilmiş bir animasyondu. Burton’un yapmaktan en çok zevk aldığı işin stop-motion olduğunu ve bu işin de saniyede 25 kare yakalayabilmek gibi zor bir süreçten geçtiğini de bilmekte fayda var. Film, Cadılar Bayramı Kasabası’nın kralı Jack Skellington’un kasabaya bir farklılık getirmek düşüncesiyle Noel hazırlığına girişmesini konu alır.
Batman (1989): Batman süper kahramanlar içinde belki de acıların çocuğu olmayan tek karakterdir. Aileden zengindir bir kere… Ebeveynlerinin trajik ölümlerinin akabinde yaşadığı şehrin karanlık sokaklarına adalet getirmeyi kutsal dava olarak görmektedir. Mazgallarından inadına duman çıkan, yarasasız sokağın bulunmadığı, güneşin neredeyse hiç doğmadığı bir kenttir Gotham City. Bu filmin ‘en iyi Batman filmi’ olarak nitelenmesinin altında Burton’un sınır tanımayan düş gücü, karakter irdelemeleri ve usta işi mekân yaratımı yatmaktadır.
Big Fish (2003): Burton’un masallar anlattığını zaten söyledik. Sadece çocuklarına anlatmıyor o, çocukluğunun saf ruhunu ısrarla içinde taşımayı beceren her bünyeye haykırıyor “Bir varmış bir yokmuş”larını… Big Fish ise belki de bu masalların gerçeğe en yakın olanı. Babalarımızın yatağımızın başucunda kendi öykülerini anlattığı günlerden kalma bir masal bu. Gerçek olduğuna inanılmayan fakat ümidin asla kesilmemesi gereken türden bir masal… Ölüm döşeğindeki babasının çocukken kendisine anlattığı masalların birer düzmece olduğuna inanan William Bloom’un en nihayetinde babasının geçmişine inmeye karar verişinin ve attığı her adımda adrenalininin ve şaşkınlığının biraz daha artışının öyküsü Big Fish.
Beetle Juice (1988): Müzikler, senaryo, oyuncular ve yönetmen harika bir kare as oluşturarak Beetle Juice’yi başlı başına bir film yapıyor. Yeni evlenen Maitland çifti geçirdikleri bir trafik kazası sonucu hayatlarını kaybedince ölüler dünyasına alışmakta zorluk çekerler. Üstelik hayattayken büyük bir özenle aldıkları evlerini de kaybetmişlerdir. Evlerinin yeni sakinleri artık Deetz ailesidir. Bu duruma epey içerleyen Adam ve Barbara Maitland çifti çareyi Deetz’leri korkutarak evden kaçırmakta bulur. Fakat bu bir işe yaramadığı gibi Deetz’lerin bu ‘hortlak’ öyküsünden para kazanmalarını dahi sağlar. Maitland’ların tek bir seçeneği kalmıştır; işi halletmesi için efsanevi yaratık Beetle Juice’yi çağırmak.
Burton’un Favorileri

Şimdiye kadar yarattığı en ciddi eserde bile öyküsel bir atmosfer yaratan Tim Burton için filmlerinde müziğin önemi son derece büyük. Filmlerinin en can alıcı sahnelerinde devreye giren o müthiş müzikler tamamlayıcı bir görev üstlendiği gibi filmlerin vurucu bir özelliğe sahip olmasına da katkıda bulunuyor. Film müzikleri konusunda Burton’un yoldaşı bugüne kadar sürekli Danny Elfman oldu. Pee-Wee’s Big Adventure ile birlikte çalışmaya başlayan ikili daha sonra Beetle Juice, Batman, Edward Scissorhands, The Nightmare Before Christmas, Sleepy Hollow, Big Fish, Charlie and the Chocolate Factory ve Corpse Bride başta olmak üzere neredeyse Burton’un hiçbir filminde ayrı yollara sapmadılar.
Birçok yönetmende olduğu gibi Burton’un da vazgeçemediği oyuncular var. Bunların en başında aynı zamanda yakın dostu da olan Johnny Depp geliyor. Depp bugüne kadar Burton’un 6 filminde aktif rol aldı. 2010 yılında vizyona girecek olan Alice In Wonderland ile bu sayıyı bir basamak daha yukarıya çıkaracak.
Depp’in yanı sıra yönetmenin şu anki eşi Helena Bonham Carter, Christina Ricci, Winona Ryder, Michael Keaton ve Danny De Vito da Burton’un vazgeçilmezleri arasında yer alıyor. Aslına bakılırsa herkes tarafından anlaşılmakta güçlük çeken böylesine bir yönetmenin sürekli aynı fakat kendisini anlayabilen oyuncular ile birlikte çalışması son derece makul görünüyor.
Hayat verdiği karakterlerin sıra dışı olmasının yanında hiçbir zaman masumiyetlerinden ve hümanist özelliklerinden mahrum olmayışları ile bambaşka bir yönetmen portresi çiziyor Tim Burton. Korkulanın iyi olandan aslında çok daha fazla insancıl olduğunu, her şeyin, bu dünyanın bile, en nihayetinde büyük bir masal olduğunu aktarması bakımından Hollywood’un en iyi yönetmenlerinden biri olarak anılmayı fazlasıyla hak ediyor. Belli aralıklarla ruh dünyamızı ele geçiren bir isim o… Anlattığı masallar ile farkında olmadan yakalanıp, buyur ediliyoruz iç dünyasının kapılarından içeriye… Şimdiye kadar hiç şikâyetçi olmadık bundan.

(Bu yazı RoadLife dergisinin Eylül 2009 sayısında yayınlanmıştır.)

19 Ağustos 2008 Salı

27 Haziran 2008 Cuma

The Nightmare Before Christmas

Tim Burton'un ilk stop-motion animasyon filmi 1982 yapımı Vincent sadece beş buçuk dakika sürmesine karşın eleştirmenlerce çok beğenilmiş ve yönetmene bu işi büyütmesi tavsiye edilmiştir. Önerileri dikkate alan Burton biraz geç de olsa, Vincent'dan 11 yıl sonra, 1993 senesinde, yepyeni bir stop-motion animasyon ile izleyicinin karşısına çıktı. Bu kez işi zordu yönetmenin. 5 dakikalık bir animasyondan 75 dakikalık bir animasyona geçiş yapıyordu. Çekimleri 3 sene süren filmde her bir kukla için 3000'den fazla kafa kullanıldı. Üstelik film bir müzikal olarak çekilecekti. Neyse ki bu yönden Burton'un kafası rahattı. Çünkü yapışık ikiz gibi çalıştıkları Danny Elfman bu konuda yardımına koşacaktı. Aslında risk almayı çok seven yönetmenin pek de canını sıkmıyordu zorluklar. Şayet haklı da çıktı. The Nightmare Before Christmas adındaki eser izleyenleri kendisine hayran bıraktı.
Her ne kadar Corpse Bride'yi daha fazla beğensem de The Nightmare Before Christmas ilk gözağrısıdır, candır, ciğerdir. Başrolümüzde Jack Skellington adında öyle bir karakter vardır ki ve bu karakter öylesine kültleşmiştir ki birçok tişörtün üzerinde kendisine rastlamanız mümkün. Hikâyeye gelince...
Jack Skellington, Halloweentown'un kralıdır ki biz kendisini Balkabağı Kralı olarak çağırıyoruz. Halloweentown'un sakinleri kendisine adeta tapmaktadırlar. Bir de, bu Halloweentown, adından da anlaşılabileceği üzere, öyle bir kasabadır ki sakinleri 365 gün boyunca Cadılar Bayramı'nı beklemekte, bu doğrultuda bayram çalışmalarını mütemadiyen sürdürmektedirler. Öyle ki tüm yıl boyunca o anı beklerler ve Cadılar Bayramı'nın ertesi gününden itibaren bir sonraki bayram için çalışmalara başlarlar. Halloweentown'un monotonluğundan sıkılan Jack Skellington bir gece yarısı ansızın kasabayı terk eder. Yolunu kaybettiği sırada rastladığı Christmastown çevresine bakış açısını baştan sona değiştirir. Bu kasabanın sakinleri mutluluğun resmini çizebilmektedirler. Nâzım'a selam olsun! Her neyse, Christmastown'da olup bitenler Jack'in hayatın sadece Halloweentown'da olanlara paralel ilerlemediğini kavramasına yardımcı olur. Hemen Halloweentown'a dönen Jack, kasaba halkını toplar ve gördüklerini kasaba halkıyla paylaşır. Bir de teklif sunar; o yıl Cadılar Bayramı yerine Noel'i kutlayacaklardır. Başlangıçta kasaba sakinlerinin aklına yatmasa da Jack ısrarcıdır. Fakat işler plânlandığı gibi gitmez.
Bir bakıma insanların kendi benliklerinin dışına çıkmaya çabalamalarının ineğe özenen kurbağanın sonuna benzeyeceğini anlatan The Nightmare Before Christmas vakt-i zamanında Show TV'nin yılbaşı gecelerinin değişilmeziydi. Yine yurtdışında her Noel'de filmin aksesuarlarını bulmak mümkün. Tim Burton'un Edward Scissorhands ile birlikte en sıradışı filmlerinden kabul edilen bu filmin DVD'si maalesef arşivimde bulunmuyor. Bulan biri yardımcı olursa kendisine bir akşam ıspanaklı yumurta yapabilirim. Çok ciddiyim. Bu DVD'nin karşılığını daha iyi bir şekilde ödeyemem. Görüp görebileceğiniz en leziz ıspanaklı yumurtadan bahsediyorum. Bulduruverin be! Ha bir de, ben büyüyünce Tim Burton olmak istiyorum.

24 Haziran 2008 Salı

Big Fish

Küçük çocuk yatağına uzanmış ağırlaşan göz kapaklarına inat heyecanı son haddinde yaşıyordu. Elinde tuttuğu masal kitabına kendisini kaptırmış olduğu her halinden belliydi. Öyle ki odasının kapasının açıldığının bile farkına varmadı. Bunu biraz sonra, babası yanıbaşındaki tabureye oturduğunda fark edecekti. Ve sonra... Bir süre oğlunun kelimeler ve hayalgücü arasında gidipgelişini yüzündeki hafif tebessümle izlemekle yetinen baba, en nihayetinde dayanamayıp tabureye doğru yürüdü ve oturdu. İşte o an anladı çocuk odadaki tek kişinin kendisi olmadığını. Soran gözlerle baktı babasına. Adam söz aldı ve "Elinden düşürmediğin o masalların miadı doldu. Artık yenilerini, belki de gerçek olanlarını öğrenme vaktin gelmedi mi?" diye sordu. Çocuk "Neden?" ve "Nasıl?" arasında seçim yapmaya çalışırken babası bir kez daha sahne aldı. "Artık..." dedi, eş zamanlı olarak oğlunun elindeki kırmızı kaplı kitabı alırken, "...sana masalları ben anlatacağım. Gün gün kendi masallarımı anlatacağım sana. Bu gece bir tane, yarın başka bir tane, bir sonraki gün bir başkası daha... Bu böyle devam edecek. Gittiği yere kadar!"
O gece başladı baba kendi masallarını anlatmaya. Her ne kadar dinlenmekten hoşlansa da masalların başkahramanının kendi babası olması biraz garip gelmişti ona. Balkabakları arabalara dönüşmüyordu, leziz pastalardan yapılma evler yoktu, hiçbir kurt kimseyi midesine de indirmiyordu. Günler ayları, aylar da yılları kovaladı. Çocuk büyüdü. Ailesine olan özlemini gidermek için onların yanına her uğradığında dinlediklerinde bir farklılık yoktu. Babasının masalları hâlâ devam ediyordu. En sonunda, bir akşam yemeği sırasında, çocuk dayanamadı ve babasına patladı: "Çocukluğumda ellerimden çekip attığın kitapları unuttum. Ancak o günden bu yana anlatmakta olduğun saçmalıklara artık tahammülüm kalmadı. Bunları unutamıyorum işte. Bak! Bana bak! Koskaca adam oldum. Okulum bitti. Mutlu bir hayatın yamacındayım. Sen hâlâ bana kendi hikâyelerini anlatıyorsun. Üstelik bir de bunların gerçek hikâyen olduğunu söylüyorsun. Neden? Neden?" Anlık şoku üzerinden atmayı başaran ihtiyar adam lafı kısa tuttu: "Çünkü sen benim için hâlâ çocuksun ve benden öğrenebileceğin daha çok şey var."
Her insanın çocukluk evresini güzel kılan uykudan önce babalarının anlattığı masallardır. Akşamın iple çekilmesinin yegâne sebebidir. Uyku gelmese bile uyduruk bir esneme kondurulur ağza. Kendiniz bile inanmazsınız buna. Yatağın yolu tutulur. Battaniye çekilir ağza kadar. Odada yanmakta olan gece lambası eşliğinde bir ses yankılanır odada. Gözleriniz kapalıdır ama yanıbaşınızdaki ses güven verir size. Kulaklarınıza çalınan masalın başkahramanı oluverirsiniz kapalı duran gözkapaklarınızın hayalgücünüze yansıttığı kudretle. Bir zaman gelip de çocukluktan çıktığınızı anladığınızda en çok o günleri özlersiniz. Bir çocuk sahibi olduğunuzda ise kulağına masallar fısıldadığınız hayatta kendinizi görürsünüz. Yanaklarınızdan aşağı doğru akmakta olan küçük ırmağı kurutmak istemezsiniz.
Sadece çocuklarına değil, çocuk kalabilmeyi başarmış olan herkese masallar anlatmakta doktora yapmış yönetmen Tim Burton 2003 yılında çektiği Big Fish'te baba-evlat kavramı bakımından kanayan birer yaraya sahip olan herkese hitap ediyor. Şöyle bir baktım da Kültür Sepeti nefes alıp vermeye başladığı ve sığınacak bir kucak aradığı ilk günlerinde yer vermişim Big Fish'e. Geçtiğimiz gün filmi yeniden izleyince kendi kendime böylesine bir film hakkında lafı kısa tutmanın filme hakaret olacağı kanısına vardım. Biraz daha ayrıntı ile ele alınmalıydı. Şimdi yapmaya çalıştığım da tam olarak budur.
Big Fish, kanser hastası Edward Bloom'un olağanüstü yaşamını konu almaktadır. Edward'ın uzun zamandır görüşmediği bir de oğlu vardır. Kendisini yalancı olmakla ve ailesini hiçbir zaman önemsememiş olmasıyla suçlayan oğlu William terk ettiği baba ocağına babasının ölüm döşeğinde olduğunu öğrenmesi üzerine döner. Döndüğünde farkına varır ki babası kendi hikâyesi olarak bahsettiği olayları anlatmaya devam etmektedir. William kendisine göre bir masaldan farksız olan bu olayları kelimesi kelimesine ezberlemiştir artık. Babasıyla uzun yıllar görüşmemesi de bu yüzdendir. Fakat bu sırada William babasının geçmişini araştırmaya başlar ve ortaya çıkanlar karşısında şaşkınlığını gizleyemez. Her geçen gün babasının içdünyası hakkında biraz daha fazla bilgiye sahip olan William babasının aslında kim olduğunu anlarken, gerçek hayatın içine gerektiğinde masalsı öğeler katmanın önemi ile geç de olsa yüzleşir.
Yönetmenlik koltuğunda Tim Burton'un olduğunu belirtmiştim. Yönetmenin ismi kadar filme oyunculukları ile renk katanların isimleri de parlak. 5 defa Oscar'a aday gösterilen ve Erin Brockovich, Traffic, Ocean's Twelve, Bourne Ultimatum, Under the Volcano, The Dresser, Murder on the Orient Express, Tom Jones gibi filmlerde yıldızını parlatan 1936 doğumlu oyuncu Albert Finney filmde Edward Bloom karakterini canlandırıyor. Edward Bloom'un "flashback"ler sayesinde gördüğümüz gençlik haline ise Ewan McGregor hayat veriyor. Bu iki isim dışında Billy Crudup'u oğul Bloom rolünde izliyoruz. Bu isimler haricinde az ama öz görülen dört isim var. Bunlar; Danny DeVito, Helena Bonham Carter, Steve Buscemi ve Oscarlı Fransız aktrist Marion Cotillard.
Bir Tim Burton hayranı olmayabilirsiniz. Onun hayalgücünün ürünleri sizi ilgilendirmeyebilir. Böyle düşünenlerin sayısı çok fazla olduğu için belirtme ihtiyacı hissettim. Bu noktada Big Fish'i bir Burton filmi olarak değil de en sevdiğiniz yönetmenin merakla beklediğiniz son filmiymiş gibi görün. Aksi takdirde kaçan balık büyük olacaktır sizin için. Çünkü okyanustaki en büyük balık hiç yakalanamamış olanıdır.
Sinema denizi içindeki bu "büyük balık"ı kaçırmayın.

"...and they all lived happily ever after"

17 Şubat 2008 Pazar

Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street

İstanbul'da bir cumartesi sabahı. Sıcacık yatağımdan kendimi dışarı atıp, perdeyi aralayınca dek geçen her şey sıradan. Bir gün önceden yapmayı planladığım her şeyin önünde bembeyaz bir engel var. Dışarıdaki ağaçları köklerinden sökecek fırtınaya bir de şiddetle ama dayanılamayacak güzellikte yağan kar da dahil olmuş... Şehrin ve ağaçların bembeyaz bir siluete bürünmesine sebebiyet veren mutluluk, ulaşmam gereken sinema salonuna nasıl gideceğimi bana sorgulatan bir çıkmaza bürünüyordu. Her şeye rağmen Tim Burton - Johnny Depp - Helena Bonham Carter üçlüsünün son eserini ertelemeyi kendilerine duyduğum saygıya ihanet olarak görüyordum. Belki de hayatımda ilk kez beyazdan korkarak adımımı attım dışarıya. Sıkı sıkıya giyinmek de fayda etmiyordu Antalyalı'ya... Afrika'dan Sibirya'ya adım atmak gibiydi onunkisi. Durakta beklenen otobüs bir süre sonra geldiğinde adeta yaşayan bir kardan adama bürünen ben o gün belki de ilk kez tebessüm etmiştim.
Zorluklar ve tereddütler içinde çırpındım ve sonunda ödülüme kavuştum. Sinema salonunun sıcak ortamına adımımı atana dek pek de inanmıyordum filmi izleyebileceğime. Başlangıçta salonun tıklım tıklım dolmuş olduğunu görüp sevindim. Sonra filmin yarısında salonu terk etmeye başlayanları gördüm. Ve ben... Hayatımda ilk kez bir filmin ortasında sinema salonunu terk eden insanlara acıdım. Türk sinema izleyicisinin halini görüp, yine acıdım. Bir seri katil hikâyesi izlemek, dolayısıyla gerilmek için gelen insanların yüzlerindeki hayal kırıklığını ve bilmişliği görüp acıdım. "Bu ne biçim film?" ve "Seri katil hikâyesinden müzikal mi olur?" sesleri içinde tamamladım filmi. Peki öyle miydi gerçekten? Bu sözleri söyleyen insanlar haklı mıydı? Her insan kendine göre haklıdır. Ancak bana göre herhangi bir haklılık payları yok? Filme gelmeden önce izleyeceğin film hakkında bilgi edinmiyorsan bu filmi yapanların suçu değil. Yahu bu hikâye 1979'dan bu yana Broadway'de oynanıyor. Nereden baksanız 30 yıl. Bir filmi beğenmemek elbette normal ancak bunu sırf müzikal olduğunu için söylüyorsanız "Orada dur" derler adama. Yine soruyorum, "Gerçekten bu kadar kötü müydü?" Her ne kadar saygısız insanların yakarışları yüzünden filmi beklediğim kadar rahat izleyebilmiş olamasam da film tam bir Tim Burton filmi. Yani kötü olması imkânsız. Dünyanın en önemli film eleştirmenleri de zaten yanılıyor olamaz. Birçoklarının söylemine ben de katılıyorum: "Sweeney Todd, Burton'un şimdiye kadarki en iyi 3 filminden biri"...
Yönetmen Tim Burton animasyon filmler dışında ilk defa bir müzikal denemesinde bulunmuş. Bunda da gerçekten son derece başarılı olmuş. Film finali dışında gerçek hikâyeyle de bire bir örtüşmekte. Özellikle filmin ilk dakikalarından itibaren kendini hissettiren siyah-beyaz gotik atmosfer tam Burtonvari olmuş. Özellikle filmin herkesi korkutan müzikal yanını kendine yakışır bir ustalıkla pozitife çevirmil. Öyle ki film %80 (hatta daha fazla) oranda şarkılardan oluşmakta. Ancak bunlar şarkı olmaktan öte adeta birer diyalog gibi sunulunca gerçekten tadından yenmez bir hâl almış.
Oyunculara değinmeye gerek var mı bilmiyorum. Bir kere oynadığı film ve çalıştığı yönetmen kim olursa olsun sırf oyunculuğunu görmek için insanları sinema salonlarına koşturan bir isim, Johnny Depp, var bu filmde. Depp bu filmde anti-kahramanımız Benjamin Barker'i (Sweeney Todd) canlandırmış. Efsanevi seri katilin herhangi bir resmini görmedim ancak kendisini beyazperdeye aktaran Johnny Depp'in yarısı kadar bile varsa kendisinden çekinilmeye değer. Bunun dışında, Johnny Depp ait olduğu yere, Tim Burton filmlerine, dönmüş ve bizi mutluluktan havalara uçurmuştur. Unutmadan... Filme gitmeden önce en çok Depp'in şarkı söyleyişini merak ediyordum. Bir insan her zorluğun altından bu kadar başarıyla kalkabiliyormuş demek ki. Böyle bir oyunculuğa böyle bir ses. Oyunculuk kariyeri bitse, ki Allah korusun, bu adam albüm yapar yine aç kalmaz.
Filmde Todd'un sevgilis Mrs.Lovett karakterini Burton'un eşi Helena Bonham Carter oynamış. Lovett ise kendi halinde bir börekçidir. Müşterisi pek yoktur. Sweeney ile tanışmasının ardından onun kurbanlarının etlerini böreklerinde kullanmaya başlayınca büyük sükse yapar. Düşününce ilginç tabii...
Bunların dışında Sweeney Todd'un düşmanı yargıç Turpin rolünde ünlü oyuncu Alan Rickman'ı ve Harry Potter serisinin Peter Pettigrew'i Timothy Spall'ı da filmde görüyoruz. Harry Potter dedik de... Serinin filmlerinde rol almış üç ismi de biraraya getirmiş bu film. Bu ilginç bir rastlantı.
Daha önce de söylemiştim... Tim Burton çile çekse izlerim, rastık çekse beklerim, niyet çekse inanırım, halay çekse katılırım. Bu adamın "büyüklere masallar" tarzındaki eserlerinin hayranıyım. Bir Edward Scissorhands ve bir Beetle Juice kadar iyi olmasa da bu iki filmin hemen ardında yer alabilecek bir Burton filmi olmuş Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street. Şahane oyunculuklar, bir o kadar güzel müzikler, ve muhteşem bir görsel şölene tanıklık etmek isterseniz, kim ne derse desin, bu filmi kaçırmayın. Müzikallerden nefret mi ediyorsunuz? Teminatı benim... Bu film fikrinizi değiştirecek.
"I feel you, Johanna"

15 Ocak 2008 Salı

Sweeney Todd Hakkında!

Umurunuzda mı bilmiyorum ama daha önceki postlarımdan birince IMDb yanıltmıştı beni ve bu filmin ülkemizde 25 Ocak'ta vizyona gireceğini yazmıştım. Düzeltiyorum... 15 Şubat'a kadar beklemek zorunda kalacağız...

29 Aralık 2007 Cumartesi

Buralara Da Bekleriz

Fena bir açılış yaptı Amerika'da. IMDb Top 250'ye kafadan girdi. Geçtiğimiz günlerde 115'inciydi. Şimdi 136'ya gerilemiş. Ortalaması da 8,5. Elimiz mahkum bekliyoruz usturanın bir ucunu da Türkiye'ye!

12 Kasım 2007 Pazartesi

Corpse Bride

Öncesi The Nightmare Before Christmas. 1993 yılında Tim Burton'un ellerinden çıkan ilk stop-motion animasyondu. Aslına bakılırsa ilk değildi. İlkti ama uzun metraj bakımından ilkti. İlk değildi çünkü ondan önce, 1982'de, Vincent vardı, bir kısa filmdi ama stop-motion animasyondu. Neyse! Demem o ki belki de ilk olmasından ve çoğunluk tarafından daha çok sevilmesinden ötürü stop-motionlar hakkında yazacaksam öncelik The Nightmare Before Christmas'ın olmalıydı. Ancak olmadı... Çünkü bu blogda benim sözüm geçer. Nıhahahhahaha!
Şaka bir yana, ben hep Corpse Bride'ın Noel Öncesi Kabusu'ndan daha iyi olduğuna inanmışımdır. Aslına bakılırsa "Farkı nedir?" diye sorsanız verecek bir cevabım olmaz. Çünkü tarz aynı, ortam aynı, karakterler neredeyse aynı ve hatta konsept dahi aynı. Lakin senaryo farklı... Beni cezbeden de budur zaten.
Senaryo dedim de senaryo tam olarak Tim Burton'a özgü değildir. Öyledir ama değildir. Off ben yine çelişkide kaldım. O halde şöyle izah etmeliyim; senaryo Tim Burton'un, evet, ama hikâye Rusya'da anlatılan bir 19.yüzyıl efsanesine dayanmaktadır. Şimdi onun hakkında da bilgi vermek gerek...
19.yüzyılda antisemitizm Doğu Avrupa'da son derece yaygındır. Bu düşünceye sahip insanlar Yahudi konvoylarının önünü keserler ve Yahudi çocukları doğuracakları gerekçesiyle buldukları gelinleri katlettikten sonra gelinlikleriyle gömerler. O zamanlar Rusya'da yaşamakta olan ve evlenmek üzere olan genç bir adam vardır. Bu genç yanına en yakın arkadaşını aldığı gibi müstakbel eşinin yaşadığı ve 3 günlük mesafedeki köye düğün için gitmek üzere yola koyulur. İlk gece iki genç bir nehrin kenarında kamp yapmaya karar verirler. Ancak bizim damat adayı heyecandan uyuyamamaktadır. Çünkü işler yolunda gittiği takdirde birkaç gün içinde evlenecektir. O gece genç adam bir ağacın altında gördüğü ve garip bir şekilde kurumuş bir ele benzettiği ağaç dalına yaklaşır. Dalın etrafında döner, şarkılar söyler ve evlilik yeminini ettikten sonra dalın parmağa benzeyen bir çıkıntısına nişan yüzüğünü yerleştirir. Kendince nişan provasını yapmıştır. Ancak o an garip olaylar silsilesinin henüz başladığı andır. Toprak yerinden oynar, yer yarılır... Az önce ele benzettiği dal gerçekten de bir eldir. Ve bir anda önlerinde ölü bir gelin belirir. Ölü gelinin birçok yerinde çürükler vardır ve çürüklerin içinden kurtçuklar çıkmaktadır. Gelin konuşur: "Şarkılar söylediniz, evlilik yeminini ettiniz ve parmağıma nişan yüzüğünü taktınız. Şimdi sizinle karı kocayız. Gelin olarak haklarımı istiyorum"... Gördükleri ve duydukları karşısında şok olan iki genç toplanamadan tabanları yağlarlar ve 3 günlük mesafeyi bir günde alırlar. Evleneceği kızın köyüne geldiklerinde ilk işleri bir din adamı bulmak olur. Olayı din görevlisine anlattıkları sırada ölü gelinimiz kapıdan içeri dalar ve gelin olarak haklarını istediğini bir kez daha yineler. Bu sırada bulundukları yere damat adayının evlenecek olduğu hanım kızımız gelir. Gördükleri karşısında şok olur ve evlenememekten korkar. Din görevlisi bir meclis kurar ve diğer din adamlarıyla biraraya gelir. Aldıkları karar son derece açıktır: Evlilik yemini edildiği için evlilik geçerlidir ancak ölüler yaşayanlar üzerinde bir hak talep edememektedirler. Ölü gelin ağlamaya başlar ve "Yaşama dönebilmem için elimdeki tek şansı da kaybettim, düşlerim hiçbir zaman gerçekleşemeyecek" dedikten sonra yeniden cansız bir şekilde yere yığılır. Bunu gören gelin adayı kızımız ise ölü gelinin yanına gider ve eğilir. Akabinde ölü gelinin gözlerini kapadıktan sonra onun kulağına merak etmemesini, düşlerini onun yerine kendisinin yaşayacağını, ve hatta onun çocuklarını da doğuracağını söyler. Sonra da onu yaptırdığı güzel bir mezara defnettirir. Gelin adayı kızımız ile damat adayı gencimiz hoş bir düğün ile dünya evine girerler, uzun yıllar mutlu bir şekilde yaşarlar.
İşte bu efsane bizim Tim'e ilham kaynağı olur. "Ben seviyorum korku öğeleri kullanmayı, bunu da kullanayım" der ve muhteşem bir eser çıkarır. Hikâye birebir aynı olmasa da büyük oranda benzerdir (nasıl bir cümle şimdi bu)!
Karakterlere sesleri ile hayat veren isimler ise tam Tim Burton'luk. Başrol karakterlerimizden Victor'u Johnny Depp, bir diğeri olan Ölü Gelin'i ise Helena Bonham Carter seslendirmiş mesela. Çok seviyorum ben bu kadını ya. Ancak Tim Burton'un eşi olması dolayısıyla ses etmeyeceğim.
Bir de müzikleri var tabii bu filmin. Aslında müzikler bu filmin her şeyi. Stop-motion bir müzikal aslında bu film. %70'i de şarkılarla dolu, ne güzel! Peki kim yapmış bu müzikleri? Söylememe gerek yok sanırım. Yahu kim yapar Tim Burton filmlerinin müziklerini. Yine de bilmiyorsanız çaktırmadan burayı tıklayabilirsiniz. Hele bu filmde Ölü Gelin tarafından söylenen bir Tears to Shed şarkısı var ki tadından yenmez. Hatta sözlerini de yazayım tam olsun, ondan sonra da yazı bitsin...

If I touch a burning candle I can feel no pain
If you cut me with a knife it's still the same
and I know her heart is beating and I know that I'm dead
Yet the pain here that I feel is trying to tell me it's not real
and it seems that I still have tears to shed

If i touch a burning candle I can feel no pain
in the ice or in the sun it's all the same
Yet I feel my heart is aching
though it doesn't beat it's breaking
and the pain here that I feel is trying to tell me it's not real
I know that I'm dead
Yet it seems that I still have tears to shed

4 Eylül 2007 Salı

Beetlejuice


Başrollerinde güzel yıldız Winona Ryder, Michael Keaton, Alec Baldwin ve Geena Davis'in oynadığı; yönetmenliğini ise Tim Burton ustanın yaptığı, 1988 yapımı fantastik-korku, ancak bir o kadar da eğlenceli olan filmdir bu, çocukluk aşkımtır bir nevi. Beetlejuice, çekildiği yıllardaki teknoloji ile de birçok sinemaseverin gönlünde taht kurmuş bir filmdir. Özellikle çocuk yaşta tanıştıysanız Beetlejuice ile, gece yarılarınızı kâbusa çevirebilir, uykularınızı kaçırabilir. Yalnız tüm bunlara rağmen ertesi gün VHS kasedinizi playerınıza takar ve tekrar izlersiniz ya da televizyondaki bir sonraki gösterimini beklersiniz büyük bir heyecanla. Çünkü Lydia'ya aşık olmuşsunuzdur bir kere, tek neden bu da değildir sizin için; kasaba maketinde saklanan Beetlejuice'u unutamamışsınızdır. Tüm korkularınıza rağmen kendinizi en güvensiz hissettiğiniz anda "Acaba 3 kez Beetlejuice desem, gelir mi?" sorusu kafanıza takılmıştır.
80'li yılların sonunda çekilen Beetlejuice, müzikleriyle de oldukça beğeni toplamıştır. "Jump in the Line"ı kim unutabilir ki mesela, hâlâ dilimizdedir. Grup Vitamin'in "Ellere var da bize yok mu" şarkısı bir yerden tanıdık gelmiyor mu? Evet, Harry Belafonte'nin filmin soundtracklerinde de yer alan şarkısı "Day O"nun ta kendisi.
Özetlemek gerekirse; bir anket yapsa birileri ve herkesten hayatı boyunca izlediği filmlerden bir "ilk 10" çıkarması istense, ilk beş filmim içerisinde gösterebileceğim efsane filmdir nam-ı diğer Beter Böcek. Bunları yazarken filmi tekrar yaşadım ve acayip Beetlejuice'um geldi. Büyük bir ihtimalle az sonra arşivimden filmi alıp, filmin tadını çıkaracağım.

29 Ağustos 2007 Çarşamba

Edward Scissorhands


İzlendikten sonra uzun süre etkisinden kurtulunamayacak bir Tim Burton filminden bahsedeceğim. Film 1990 yapımı olan ve başrollerini Burton’un vazgeçilmezlerinden olan Johnny Depp ve Winona Ryder’ın paylaştığı muhteşem ötesi Edward Scissorhands. Film birçok Burton filminde olduğu gibi masalla gerçekliği birleştiriyor. Film hakkında kısa bir özet geçmek gerekirse; Edward, mucidi onu tamamlayamadan öldüğü için elleri makastan olan bir yarı insandır. Mucit ona bir insanın sahip olabileceği her şeyi bırakmıştır giderken, elleri hariç. Tepedeki şatoda yıllardır dış dünyaya kapalı kalmıştır. Gün gelir kasaba halkıyla tanışır ve bu onu son derece mutlu kılar. İnsanları mutlu etmek onun tek mutluluk kaynağıdır. Fakat zaman onun insanların dünyasına ait olmadığını kanıtlar. Yozlaşmış toplumun kendi içinden çıkmayan birini nasıl dışladığının hüzünlü, masum ve çaresiz hikayesidir bu film. Daha fazla ayrıntıya girip hâlâ izlemeyenlerin izlerken duyacağı zevki kaçırmak istemem. Kendisi kadar muhteşem olan müzikleri, Edward’ın her daim yüzünden eksik olmayan hüzün, masumane bir aşk ve muhteşem finalde gözünüzden akan birkaç damla yaş. Bitirmeden kısa bir not daha düşmek istiyorum; filmi izledikten sonra artık karın yağışına olan bakış açınız değişecek ve karın yağışını gördüğünüz her an "Acaba?" diyeceksiniz kendi kendinize.

24 Ağustos 2007 Cuma

Sweeney Todd'dan İlk Görüntüler


"Oh my god!" diye bir deyişleri vardır Amerikalılar'ın! Bir şeye çok şaşırdıklarında ve çok sevindiklerinde söylerler bunu. Söz konusu Sweeney Todd olunca aynı deyişi ben de kullanmak istiyorum: Oh My God! Neden mi? Nedeni şu ki dünya üzerinde yaşamış seri katillerin hayat hikayeleri beni daima cezbetmiştir. Bunların içinde beni en çok etkileyenler Jack The Ripper (Türkiye'de Karın Deşen Jack olarak tanıyoruz bu caniyi), The Zodiac Killer (Bu da kurbanlarını bi' güzel katlettikten sonra polise ihbar ederek haz alan bir amcamız), The Night Stalker (ki biz onu da Richard Ramirez olarak biliyoruz)... Hatta bir tanesi de, adını şimdi hatırlayamayacağım, gövdeden ayırdığı kadın kafalarını karşısına dizip güzellik yarışması bile yapmıştır. Cani işte, ne beklersin?
Neyse efendim, örnekleri çoğaltmak mümkün. Yalnız hepsinden öte bir isim yatar benim gönlümde... Bu adam 18.yüzyılın ortalarında doğmuş (hatta doğum tarihi de yamulmuyorsam 1748'dir) ve endüstriyel devrimin yok etme noktasına getirdiği Londra'da yoksul ailesiyle birlikte yaşamıştır. 14 yaşına geldiğinde anne ve babası sert kış şartlarından da etkilenerek sokakta hayatlarını kaybetmişlerdir ki dönemin Londrası'nda bu tip ölümler çok yaygındır. Herneyse, ben kahramanın :) anne ve babasıyla ilgilenmiyorum. Onlar yaşasa bu adam böyle olmazdı çünkü (İçimdeki cani çıktı ortaya)! Efendim, 14 yaşındaki delikanlı bir başına kalmıştır ve ustura yapımıyla uğraşan bir ustanın yanına çırak olarak alınmıştır. Aradan birkaç yıl geçer... Bizim müstakbel seri katil bilmediği bir sebepten ötürü cezaevine atılır. Orada berberliği öğrenir. Hapisten çıktığında mesleği de hazırdır.

4,5 sene geçirdiği cezaevinden çıktığında ise kendisine Fleet Street'de bir dükkan satın alır. Ancak dükkanı açmadan önce yapacakları vardır. Öyle akılane bir düzenek hazırlar ki artık gelen müşterilerini, ya da kurbanlarını desek daha doğru olur, rahatça öldürebilecek ve kimsenin de ruhu duymayacaktır. Düzenek hakkında da bilgi verelim... Dükkanın mahzeni Londra'nın en büyük kanalizasyonuna açılmaktadır ve bizim Sweeney Todd (evet adamın adı bu, daha fazla saklayamadım. Bağlayamayacaktım yoksa) mahzenine kanalizasyona açılacak büyük bir delik yapmıştır. Daha sonra da deliğin üzerine bir berber koltuğu sabitler ki bu koltuğa oturan kurban bir anda kapağın dönmesiyle kendini kanalizasyonda bulacaktır.
Bizim Sweeney Todd'un aynı zamanda suç ortağı olan bir de sevgilisi vardır. Adı Sarah Lovett olan bu kadın iki katlı dükkanında Londra'nın en iyi turtalarını yapıp satmaktadır. Her şey bittikten sonra anlaşılmıştır ki Lovett'ın dükkanının mahzeni de aynı kanalizasyona açılmaktadır ve mahzene açtığı bir kapakla kanalizasyona inebiliyor, cesetlerden aldığı etleri turtalarında kullanabiliyordu.
Neyse, efendim daha fazla uzatmayalım hikayeyi. Özellikle Sweeney Todd'un hikayesi harika sona eriyor ama bunu anlatmayacağım. Ya araştırın, bulun, okuyun ya da 2008 başını bekleyin ki Tim Burton imzalı sinema filminde sonunu görebilin... Zaten Sweeney Todd hakkında yazma kararımı film yüzünden almıştım. Filmle devam edelim o halde.

Sweeney Todd 1979'dan bu yana Stephen Sondheim imzalı bir Broadway müzikali olarak sahnelenmekte. Bizim haşarı yönetmen Tim Burton da 2007 başında aldığı bir kararla bu müzikali sinemaya aktarmak istemiş, iyi de etmiş. Bu sayede yıllardır okuduğum ve hayat hikayesine hayran olduğum adamı (aslında hayat hikayesi son derece acıklıdır) sinemada izleyebileceğim. Bu filmde The Demon of Fleet Street olarak da bilinen Sweeney Todd'u Johnny Depp canlandıracak ki bu harika bir haber. Aslında Burton'un en çok çalıştığı ismin Depp olduğunu düşünürsek pek de şaşırtıcı bir durum değil aslında. Todd'un sevgilisi Lovett rolünde ise Burton'un eşi Helena Bonham Carter'ı izleyeceğiz. Filmin Amerika'daki dağıtımını Dreamworks Pictures ve Paramount, uluslararası dağıtımını ise Warner Bros Pictures üstlenmiş, ne de güzel etmiş. Ha, unutmadan... Filmin müziklerini de Danny Elfman yapacakmış ki tadından yenmez. Hatta yapmaya başlamış bile.

23 Ağustos 2007 Perşembe

Bir Tim Burton Masalı


Şimdi bahsedeceğim film 2003 yapımı Big Fish. Tim Burton üstadın ellerinden çıkan muhteşem bir film. Başrollerde ise Ewan McGregor, Helena Bonham Carter ve Danny De Vito gibi oyuncuları sayabilirim. Edward Scissorhands, Beetle Juice, Charlie and The Chocolate Factory gibi kaliteli filmleri sinemaseverlere sunan Tim Burton bu kez baba-oğul ilişkilerine yer yer komik, yer yer de duygusal bir masalla yaklaşmış. Küçükken yatma vakti gelip de odamıza geldiğimizde, ışığı söndürüp yatağa girdiğimizde babamız yanımıza gelip de kendi hayalgücünün ürünü masallarını anlattığı günleri unutmak mümkün müdür? Aradan zaman geçip de biraz olsun büyüdüğümüzde ise artık yıllardır dinlediğimiz o masallar bize anlamsız ve saçma gelmemiş midir? Peki ama o masallar gerçekse... Babamız aslında bize kendi hikayesini anlatıyorsa... Dostluğu, kardeşliği ya da daha önemlisi baba sevgisini en son haddinde hissetmek istiyorsanız mutlaka izleyin derim ben. Unutmadan, filmde yaralarınıza dokunacak şeyler bulursanız, gözünüzde belirebilecek birkaç damla yaşı belli etmemek için yanınızda mendil bulundurmanızda fayda var. Hayır, film bittiğinde her şeyi boşverip, koşup babanıza sarıldığınızda belli olmasın diye.