Yaklaşık üç haftalık bir maratonda tam dört sezon izledim. Bu süre zarfında ne filmlere vakit ayırabildim ne de kitap okumaya... Her zaman olduğu gibi bir arkadaş tavsiyesi ile ilk bölümü izlediğimde
"Ne ulan bu" demişliğim de yok değil. Kabul ediyorum ilk 7-8 bölüm sonunda bırakmayı bile düşünmüştüm Supernatural'ı. Fakat sabreden derviş olmayı yeğledim ve hayal kırıklığı yaşamadım. Peki konu ne
Supernatural'da, bilen biliyor da ben yine de kendimce girişeyim bakalım açıklamaya...
Dizinin iki ana karakteri Dean ve Sam Winchester kardeşler. Bu ikilinin John Winchester adında bir de babaları var. Tabii bir de anneleri var; Mary Winchester. (Böyle bir anlatı yok!) Neyse... Dean 5-6 yaşında, Sam ise henüz kundaktayken bir gece olan olur; Mary Winchester oğlu Sam'in odasından sesler duyar. Yatağından kalkıp odaya gittiğinde Sam'in beşiğinin başında gördüğü şeytan tarafından katledilir. John Winchester çocuklarını kurtarır ama eşinin kaybını bir türlü kabullenemez. O günden sonra eşinin intikamını almak için doğaüstü varlıkları avlamayı kendine bir görev edinir. Yıllar geçer çocuklar büyür. Dean babasıyla beraber "avcılık" işine devam etmeyi seçerken, Sam hukuk okumak için üniversiteye gider. Sam'in ağabeyi ve babası ile yolları ayrılır. Birkaç sene sonra Dean çatkapı Sam'in evine gelir. Babaları son avından geriye dönememiştir ve telefonlarına da cevap vermemektedir. İki kardeş babalarının peşinde yola çıkarlar. Önlerinde uzun bir macera vardır.
Bu son derece kötü anlatının ardından belirtmeliyim ki Supernatural'ı takip etmek için sahip olmanız gereken sebep senaryodan çok sürükleyicilik olmalı. Ha buradan senaryonun kötü olduğu anlamını çıkarmayın, değil çünkü. Takip ettiğimiz pek çok dizide canımızı en çok sıkan şey her yeni sezon ile birlikte dizinin kalitesindeki düşüştür. İnanması belki güç ama bu durum Supernatural'da aksi yönde işliyor. Takip eden her sezon bir öncekinden de kaliteli oluyor. Bunda dizinin her bölümünün kendi içinde ayrı bir konuyu ele alması ve dizinin ana temayı yavaş yavaş ele almasının payı son derece büyük. Özellikle üçüncü sezonun son bölümleri ile yayınlanan son sezon olan dördüncü sezonun vermiş olduğu haz bir başka.
Dizideki karakterlere hayat veren isimlerin başında ise
Jared Padalecki ve
Jenson Ackles geliyor. Padalecki, Sam Winchester karakterine hayat verirken; Ackles da televizyon tarihinin en baba karakterlerinden biri olan Dean Winchester'i canlandırmıştır. Kendisi alaycı, fedakar, kardeşi için her şeyi yapabilen, hiçbir şeye karşı korku beslemeyen, eğlenceli bir karakterin altından başarı ile kalkıyor. Dizideki en büyük zevklerimden birisi bu adamı izliyor olmaktır, belirteyim.
Güzel dizi Supernatural, hatta epey güzel ve sürükleyici. Hayalet hikayelerinden, şehir efsanelerinden, perili köşklerden, Kanlı Mary'den, gecenin bir yarısı canlanan korkuluklardan, hayalet gemilerden dinlemek hoşunuza gidiyorsa, eeee, ne bekliyorsunuz daha?
The Final Break isimli 83 dakikalık filmle son noktayı koydu Prison Break. Efsane mertebesine ulaştı benim nazarımda.
Yaklaşık üç haftalık bir maratonda tam dört sezon izledim. Bu süre zarfında ne filmlere vakit ayırabildim ne de kitap okumaya... Her zaman olduğu gibi bir arkadaş tavsiyesi ile ilk bölümü izlediğimde "Ne ulan bu" demişliğim de yok değil. Kabul ediyorum ilk 7-8 bölüm sonunda bırakmayı bile düşünmüştüm Supernatural'ı. Fakat sabreden derviş olmayı yeğledim ve hayal kırıklığı yaşamadım. Peki konu ne Supernatural'da, bilen biliyor da ben yine de kendimce girişeyim bakalım açıklamaya...
Şimdi efendim bir "flashback" ile dizide Kate karakterine hayat veren Evangeline Lilly'in geçtiğimiz günlerde yayınlanan 4.sezon finali ile ilgili söylediklerine bir göz atalım: "I think the season 3 finale was really good, but I think this season, our finale is the most hard-hitting finale we've ever done. It completely revolutionizes the face of our show. I have no idea what my show is going to look like next year based on the finale. And that's really exciting as an actress. It keeps you interested."
Küçüklüğümden beri, yani uzun zaman sonra ilk defa bir çizgi diziyi takip eder oldum. Çocukluğumda Küçük Golcü ve Dragon Ball gibi çizgi dizilerin hastasıydım. Her sabah 20'şer dakikalık bölümleri izleyebilmek için çok erken saatte kalkardım. Dediğim gibi çocuktuk tabii. Çizgi dizi izlemeyecektim de ne izleyecektim. Ancak hiçbir zaman abartmadım bunu. Yani Pokemon'daki Pikachu'ya özenip pencereden atlayanlar gibi olmadım. Kaptırdım kendimi ama tadında bırakmasını da bildim. Ortaokuldan sonra ilk defa, bu yaşımda yeni bir çizgi diziye başladım. İsmi Avatar: The Last Airbender... Çizgi dizinin hikâyesi ise şöyle... Dünyada 4 adet ulus vardır. Bunlar Ateş Ulusu, Su Ulusu, Hava Ulusu ve Toprak Ulusu'dur. Bu dört ulus da sahip oldukları elemente hakimdirler. Bu elementleri bükerek her türlü işlerini görebilmektedirler. Hatta savaş stillerini dahi sahip oldukları elementler oluşturmaktadır. Tüm bu ulusların dışında Avatar adında tüm elementlere hükmedebilen bir kişi daha vardır. Bu kişi bir döngüye de sahiptir. Her nesilde bir ulustan çıkmaktadır ve yaşamı son bulduğu an sıradaki ulusta yeniden hayat bulmaktadır. Sahip olduğu yetenekler sayesinde Avatar tüm uluslar arasındaki barışı korumaktadır. Ancak Hava Ulusu'ndan olan son Avatar Aang bir gün ansızın ortadan kaybolur. 100 yıl boyunca sırra kadem basar. Bu süreç içinde Ateş Ulusu kontrolden çıkar ve dünyaya hükmetme arzusu içinde diğer uluslara savaş açar. Diğer ulusların tek umudu olan Avatar Aang'in yokluğunda, Ateş Ulusu Hava Ulusu'nu yeryüzünden silmiştir. 100 yıl boyunca bir buz kütlesinin içinde kapalı kalan Avatar Aang, Su Ulusu'ndan iki genç tarafından bulunur. 100 yıllık bir aranın ardından dünyaya dönen Aang hiçbir şeyin bıraktığı gibi olmadığını görür. Üstelik ulusu da yeryüzünden silinmiş olduğu için artık kendisi dünyadaki son Havabükücü'dür. Kendisini buz kütlesinin içinden kurtaran kardeşler Sokka ve Katara'nın da yardımıyla Ateş Ulusu'nu yenmek için mücadelesine başlar.
Amerika'da 3 aydır devam etmekte olan sinema ve TV yazarları sendikasının grevi geçtiğimiz gün sona erdi. Amerikan Yazarlar Sendikası yazarlar arasında bir oylama yapmaya karar verince, oylamaya katılan 3775 sendika üyesinin %92,5'i grevin sona ermesi yönünde oy kullandı. Hâl böyle olunca 10,500 sinema ve televizyon yazarı işlerine geri döndü. Böylece Oscar ödül töreninin yapılamaması gibi bir risk de ortadan kalkmış oldu.
Fena bir diziye sardım şu sıralar. Seri katillerin iç dünyasıyla fena halde ilgilenen bana yeni yıl armağanı gibi oldu bu. Dizinin adı Dexter. Diziye ismini veren bir de anti kahramanımız var. Kendisi küçük yaşta bir aile tarafından evlat alınmış. Aşk dahil hiçbir hissiyata nail olmayı becerememiş, düzene aşırı derecede önem veren bir tip ayrıca. Aynı zamanda bir adli tıp uzmanı. Boş zamanlarında da seri katillik yapıyor. Hem de pek çok seri katilin olduğu gibi zeka küpüdür. Her ne kadar bir seri katilin etrafında dönenleri anlatsa da bu dizi karanlık falan değildir. Hatta çok da eğlencelidir. Hele bir jeneriği vardır ki sormayın gitsin. Başa sarıp tekrar tekrar izlenesidir. Müziklerine de denecek laf bulamıyorum. Gerilimin artması gereken noktalar için ayrı sakin sahnelerde ayrı ama aynı kalitede müziklere sahip. Diziye başlamakla finaller öncesi ne kadar doğru bir iş yaptım bilmiyorum ama oturup saatler izlemesi çok zevkli oluyor. Prison Break, Heroes, How I Met Your Mother, 24 gibi dizilerin kıçına tekmeyi bastım. Lost'u saymadım tabii. Ancak o da 3.sezonu gibi olursa ona da aynı tarifeyi uygulamaktan mutluluk duyacağım. Esenlikler...
Dersler, maçlar, İstanbul-Antalya derken ancak dün gece son noktayı koyabildim How I Met Your Mother'ın ilk sezonuna. Oldukça geriden takip ettiğimin ve buna karşın son derece yavaş izlediğimin farkındayım. Şimdi dizi hakkında kafamda oluşan birkaç anekdota geçiş yapalım. Şöyle ki;
