müzik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
müzik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

27 Haziran 2009 Cumartesi

Huzur İçinde MJ...

Küçükken taklit etmeye çalışırdık. Elvis'i dinledik, Michael'i anlatacağız. O artık her zaman olduğundan çok daha büyük.

14 Haziran 2009 Pazar

6 Nisan 2009 Pazartesi

Samoslu Dimitris

Harika beste, harika güfte... Daha ne denebilir ki?

"Balıklar sınır dinlemez..."

10 Mart 2009 Salı

All The Plans

Besteleri ile kulaklarımızın pasını silen, güfteleri ile pek çok insanı yüreğinin bir köşesinden yakalamayı başarmış bir İngiliz rock grubu Starsailor. "Bana öyle bir grup söyle ki bir tane bile kötü şarkısı olmasın" sorusuna pek fazla kafa yormadan verilecek cevaptır Starsailor. Grup dördüncü stüdyo albümü olan All The Plans'ı dün resmen piyasaya sürdü. Resmen diyorum çünkü yaklaşık bir aydır maalesef internet sayesinde el altından bu albüme sahip olabilmek mümkündü. Daha önce Love Is Here, Poor Misguided Fool, Way To Fall, Alcoholic, Four To The Floor, Lullaby, Silence Is Easy, Tie Up My Hands ve niceleri ile dinleyenleri cezbetmeyi başarmış olan grubun yeni albümünde yer edinmiş parçalar şöyle:

1- Tell Me It's Not Over
2- Boy In Waiting
3- The Thames
4- All The Plans
5- Neon Sky
6- You Never Get What You Deserve
7- Hurts Too Much
8- Stars And Stripes
9- Change My Mind
10- Listen Up
11- Safe At Home

Albüme adını veren parçada gruba efsanevi grup Rolling Stones'in de sesiyle kuvvet verdiğini belirteyim. İki gündür albümü dinliyorum ve tek kelime ile özetliyorum; harika! Özellikle albümün ilk, dördüncü, sekizinci ve onbirinci parçalarının diğerlerine nazaran biraz daha ön planda olduğunu söyleyebilirim. Diğerleri de hemen peşlerinden geliyor zaten. Çok fazla bir uçurum yok :)

16 Şubat 2009 Pazartesi

Oualalaradime

Ne şarkıydı ama... Ortaokuldan liseye geçiş dönemimde büyük yer sahibidir bu parça. Number One Tv'ye kaç defa e-posta atmışlığım vardır klibini yayınlamaları için. Hem şarkı hem klip... Unutulmazdı unutulmaz!

22 Kasım 2008 Cumartesi

Anlamazdın




Sevilirken bilmedin mi
ben söylerken gülmedin mi
falımızda hasret var
ayrılık var, demedim mi?

Anlamazdın anlamazdın...
Kadere de inanmazdın.
Hani sen acı veren,
kalpsizlerden olamazdın?

Dilerim ki mutlu ol sevgilim,
ben olmasam bile hayat gülsün sana
günahım boynunda,
ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda...

La la la lay la lal laa
La lal la lay la lal laa

Kalbim bomboş kaldı sanma,
acılar geçer zamanla.
Aşka tövbe demem ben,
görürsün sevince yeniden...

NOT: Bu şarkı kulaklarıma hiçbir zaman son birkaç gündür olduğu kadar vurucu gelmemişti. Çıkmıyor "playlist"ten anasını satayım...

8 Kasım 2008 Cumartesi

Hareket Vakti

Bundan 2,5 sene öncesi... Bir yaz günü, Ekşi Sözlük yardımıyla tanışıyorum Emre Aydın ile... Başlığın adı aynı zamanda şarkının da adı: Belki Bir Gün Özlersin! O vakitler her şarkı demlenme sebebi benim için. Belki Bir Gün Özlersin ile birlikte teker teker yuvarlanan lobutlara benziyorum, hatta onlardan biri oluyorum. Bir şeyler çıkaracağım o şarkıdan ama ne? En sonunda basbayağı kendimi çıkarıyorum.
Kısa bir süre sonra ise Afili Yalnızlık raflardaki yerini alıyor. Öyle bir albüm olmuş ki günler, haftalar, aylar, yıllar boyunca sıkılmadan dinlenebilecek; "Yahu bir albümde tek bir tane bile kötü şarkı olmaz mı?" sorumun işareti olabilecek durumda... O kadar ağırlaştırıyor ki beni kaldırabilene aşk olsun. Uzatılan eller için cevabım "Önce Emre Aydın'ı susturun" oluyor. Kendimi çok sevdiğim için değil de, Emre Aydın'a hayranlık duyduğum için...
Bundan birkaç ay öncesine kadar belli değildi 2008 MTV Europe Music Awards'da Türkiye'yi kimin temsil edeceği? Adaylar belliydi aslında. Ya Hadise gidecekti ya da Emre Aydın... Başından beri Emre Aydın'ın gitmesinden yanaydı bu gönül. Hadise'nin Eurovision'da sahne alacak olması ise kanımca Emre Aydın'ın önünü açmıştı. Dün akşam da büyük geceydi. MTV'nin yayın yaptığı 26 ülkenin gönderdiği sanatçılar arasından büyük bir başarıya imza atarak sıyrıldı ve Avrupa'da 2008 yılının en sevilen sanatçısı ödülünü aldı.
Zaman Emre Aydın için hareket vaktidir!

NOT: Resimde de Michael Scofield gibi çıkmış vallahi :)

13 Nisan 2008 Pazar

Bir Konser ve Bir Albüm

Geçtiğimiz günlerde müzikseverler için çok güzel iki haber duyuruldu. Bunlardan biri dünyaca ünlü tekno grubu Metallica'nın önümüzdeki yaz İstanbul'da vereceği konser ile ilgili. Grubun resmi internet portalında Türkçe olarak yapılan açıklamaya göre 27 Temmuz 2008 tarihinde Metallica Türk hayranlarıyla İstanbul Ali Sami Yen Stadyumu'nda buluşacak.
İkinci haber ise son albümleri 10 yıl önce çıkan ve dolayısıyla uzun süredir hayranlarına heyecanlı bir bekleyiş veren başka bir gruptan... Portishead'den söz ediyorum tabii ki. Grupla aynı ismi taşıyan ikinci albüm 1997 yılında piyasaya çıkmıştı. O günden beri yeni bir albümü yoktu Portishead'in. Yapılan açıklamaya göre bu ayın 28'inde grubun üçüncü albümü olan Third bekleyenleri ile buluşacak. Biz Portishead hayranlarını ise teypten gelen cızırtılı sesin odayı kapladığı ışıksız geceler bekleyecek.

30 Mart 2008 Pazar

Katil & Maktül

Yüksek Sadakat'in uzun süredir heyecanla beklediğim albümü Katil & Maktül geçtiğimiz pazartesi günü piyasaya çıktı. Açıkçası albümü alırken önyargılarım vardı. Çünkü bir önceki albüm gerçekten efsaneydi ve üzerine koyamayacaklarından şüphe duyuyordum. Ancak albümü dinledikten sonra bu kanım değişti. Hani bazı albümler vardır ilk dinlediğinizde beğenmezsiniz. Ancak nasıl ki çay demlendikçe daha büyük bir haz verirse insana, bu albümler de dinlendikçe daha çok beğenilir. Fakat Katil & Maktül bu tip albüm değil. Dinlenmeye başlandığı andan itibaren dinleyeni avuçlarına almasını bilen bir albüm yapmış Yüksek Sadakat. Kendilerine has müziklerini hiç bozmadan devam ettirmeyi bilmişler. Gerektiğinden tempoyu artırmış gerektiğinde ise aşağı çekmeyi başarmışlar. Albümü edindiğim günden bu yana kaç kez dinlediğimi de bilmiyorum. Özellikle Aşk Durdukça, Ben Seni Arayamam ve Hiçbir Şey Yerini Tutmaz adından çok söz ettirecek gibi. "Demişti" dersiniz!

28 Mart 2008 Cuma

Mor ve Ötesi - D.E.L.İ

Parçanın kendisi hakkında çok şey yazıldı çizildi... Bu kez dikkatler şarkıya değil klibe verilsin. Gerçekten başarılı!

24 Ocak 2008 Perşembe

Redd Hızlı Döndü

Türk rock müziğinin en sevilen gruplarından - ki benim için bir numaradırlar - Redd'in üyeleri 5 ay önce vatani görevlerini ifa etmek için birliklerine teslim olmuşlardı. Geçtiğimiz günlerden askerliklerini tamamlayan grubun dört üyesi yeniden stüdyoya kapandı ve iki müthiş proje ile geri döndü. Bunlardan biri hiçbir elektronik müzik aleti kullanmadan hazırladıkları Gecenin Fişi Yok isimli konser DVD'si. Bir diğeri ise yeni akustik stüdyo albümleri olan Plastik Çiçekler ve Böcek. Her iki çalışma da müzik marketlerdeki yerini aldı. Meraklısına duyurulur!

23 Ocak 2008 Çarşamba

Bir Adanalı Hakkında

Haluk Levent ile tanışıklığım uzun yıllara dayanır. Tanışıklık derken yüz yüze bir tanımadan bahsetmiyorum. Kuzenlerimin sayısı çoktur. Bir tanesi ile aramızdaki yaş farkı 1 aydan azdır. Kendisi ile deyim yerindeyse kardeş gibi büyümüşüzdür. Zaman zaman tartışmalarımız da olmuştur tabii. O tartışmalardan biri uzun müddet dargınlık ile sonuçlanmıştır. Kendisi ile 2,5 yıldır muhabbetimiz yoktur.
Bunları belirttim çünkü konuyu buraya bağlayacağım. Ortaokul yıllarımda kuzenimin yanına gittiğimde odasındaki minik teypte sadece bir adamın şarkıları çalardı. Odanın duvarlarını futbolcu posterleri yerine sadece tek bir müzisyenin fotoğrafları süslerdi. Nedenini uzun süre anlayamadım. Haluk Levent isimli rock müzik sanatçısının bu denli hayranı olunması bana pek garip geliyordu o vakitler. Sonrası da tahmin edilebileceği gibi benim de bu adamı dinlemeye başlamama dek uzanmıştır.
O zamanlar Anadolu rock müziğin hakkını sonuna dek verirdi Haluk Levent. Belki de beni kendisini dinlemeye iten, hatta kuzenimden bile daha büyük bir hayranı yapan da buydu. Bir zamanlar yürürken müzik dinleyebilmenin tek yolu olan walkmanleri tercih ederken kendisinden başkasını dinleyemediğimi hatırlarım.
Zamanı geride bıraktıkça kendisi yola çıktığında beraberinde getirdiği tarzından giderek uzaklaşmaya başladı. Her ne kadar yeni eserleri de tatlı tuzlu olsa da eski havayı yakalamak mümkün değil. Son birkaç albümünde hayal kırıklığı yaşadığımı hatırlıyorum. Bir sonraki albümde daha iyisini bekliyorum.
Böyle de gereksiz bir yazı oldu işte bu.

18 Ocak 2008 Cuma

Demirbaş

Küçükken deli gibi dinlerdim bu şarkıyı. Ancak tabii yaşım gereği o vakitler hiçbir şey anlamıyordum şarkıdan. Sadece sözlerine gülüyordum aptal aptal. Beni çok eğlendiriyordu. Yıllar geçti aradan... Siyasi tarihimizi bu denli anlatan aynı zamanda mizah kokak böylesine güzel bir şarkı daha yapılamadı...

10 Ocak 2008 Perşembe

Zafer Radiohead'in

Bazıları inanmasa da In Rainbows'un piyasaya sürülme şeklini safça bulsa da sonunda Radiohead'in dediği oldu ve albüm İngiltere'de en çok satan albümler listesinde zirveye kuruldu. E ben biliyorum zaten bunun böyle olacağını. Bunun dışında başlangıçta albümün bütünüyle internetten satılacağı tam bir kapalı kutu olsa da Radiohead hayranları sadakatlerini kanıtladılar ve grubun daha önceki albümlerinden elde ettiği satış rakamlarını bile geride bıraktılar.

19 Kasım 2007 Pazartesi

Crossing The Bridge The Sound of İstanbul

Fatih Akın'ın 2005 yılında çektiği bir belgesel filmden bahsedeceğim şimdi. Filmin adı başlıkta da görüldüğü üzere Crossing the Bridge: The Sound of İstanbul. Belgesel dedik ama sakın ola Afrika'daki yaban hayatını ya da Güneş Sistemi'ndeki gezegenleri anlatan bir belgesel sanmayın. Bilindik belgesel klişelerini bir nevi yıkan bir eser İstanbul Hatırası. Öyle ki müzik ve İstanbul adına hoş dakikalar geçirmenizi sağlayan bir film bu. Film İstanbul Boğazı'nın eşsiz manzarasıyla başlar, İstanbul'un her semtinden harika görüntüler sunar ve yine Boğaz ile sona erer. Tabii tüm bu eşsiz manzaralar film boyunca her türlü müzikle sentezlenerek sunulur izleyiciye. Öyle ki Beyoğlu'nda sokak aralarında çalan mahalli çalgıcılara da rastlarsınız, barlarda rock müzik ile coşan gençleri de görürsünüz, hatta yeri gelince Orhan babanın sazın tellerine inceden dokunuşunu hisseder, Müzeyyen Senar'ı görünce de hafiften bir rakı masası kurma isteği duyarsınız. Aslında filmin vermek istediği mesaj son derece açık; İstanbul öyle bir şehir ki her tarzda müziği hiçbir şekilde tereddüt etmeden benimseyebiliyor. Peki film boyunca karşımıza çıkarak bizleri mutlu eden, kendilerinin ekrana yansıyan yönlerini bize izletme fırsatı verdiği için Fatih Akın'a teşekkür etme isteği uyandıran müzisyenler kimler? Baba Zula, Duman, Replikas, Erkin Koray, Ceza, Mercan Dede, Sezen Aksu, Orhan Gencebay, Müzeyyen Senar, Sertab Erener, Demir Demirkan, Candan Erçetin ve dahası... 'Dahası' dedim de, sanırım bu dahası içinden bir gruba ayrı bir yer vermem gerekecek. Evet, izleyenlerin tahmin ettiği üzere bu grup Siya Siyabend! Beyoğlu'nun arka sokaklarında kendilerince müzik yapmaya çalışan ama bu işi gerçekten hakkını vererek yapan bir grup Siya Siyabend. Belgeselde Hayyam isimli çok hoş bir parça seslendiriyorlar. Bunun dışında belgeselin, bence, en önemli unsurunu da oluşturuyorlar. Bilhassa müzik yaparken verdikleri toplumsal mesajlar gerçekten çok anlamlı. Kendilerini görüp, performanslarına tanık olup, yaşam felsefelerini idrak edip de piyasadaki birçok boş adamın yerinde neden Siya Siyabend'in olmadığının muhasebesini yapmayan kişi yoktur herhalde. Onlar öyle bir grup işte... Benim bu belgesel hakkında yazı yazmamın yegane sebebi olan grup...
Grup elemanlarından Bizon Murat'ın kaleme almış olduğu ve 2006 yılında Radikal Gazetesi'nde yayınlanmış olan bir köşe yazısıyla bitirelim yazıyı:

"Sokakta varolurken dikkat edilmesi gereken şeyler vardır; insanların birbirini kıskanmasından dolayı başına gelebilecek saçmalıklar gibi. Bir insan bir insanı kıskanır mesela bu normal bir durumdur, ama platform sokak olunca bazı şeyleri ciddi boyutta yaşamak durumunda kalabilirsin. Hiç bilmediğin bir mahalleden, bir sokaktan geçerken sırf tipin yüzünden sana saldırmayı hesap edebilecek adamlar var sokaklarda.
Sokak bizim evlerimiz, işlerimiz, hayatlarımız arasında gidip geldiğimiz köprünün ta kendisi. Köprü bizi bir yerlere bağlar ve o köprüde karşına her an her şey çıkabilir.
Sokakta varolabilmek, inanın filmlerde, kitaplarda varolabilmekten çok farklı bir olma anı içerir. Bu an; 'Canın anda olduğu, cananın canlandığı an'a çok benzer.
Sokağın mekân olarak bir farkı varsa; herkesin olmasından ötürü, herkesin orada olabilme hakkı olmasından ötürü vardır. Bu mekânda; insanlar birbirlerini algılarıyla kısıtlayabilirler. Bunu şöyle açabilirim; 'Ben bir şey anlatırım, senin kulakların yüzünden küfre girer' der, dervişin biri...
Sokakta bir mekân, feşmekan... Sokağı bence çok abartıyorlar; insanlar odalarda ışıksızken, neden sokakta duvarların dibinde de olmasınlar ki. Ayrıca insanlar; mekânları doğru düzgün yaşayamıyorlar, nasıl sokakları çok iyi yaşayabilirler ve yaşamadan nasıl bilebilirler ki... Fatih Akın'ın filminde Dede'nin bir lafı var; 'Taşın ruhu yoktur, taş taştır, ruh da ruh', yani taşa kafanı koymadığın sürece taşın taş olduğunu anlayamazsın, bu yeterince açıklayıcı bence.
Aşmamız gereken düşüncelerimiz, aşmamız gereken yaşamlarımız, aşmamız gereken sokaklar var... Yıllar boyunca sokakta savaşmadan, kavga etmeden ayakta kalmanın bir yolu olmadığını gördükten, ya da en azından evi, odaları olduğu için ya da sadece kiralık özgürlükleri olduğu için birbirlerinden kaçan insanların ardından, bana kalan akıl hastalığıyla yol yürümem gerektiğini gördükten sonra şunu anladım; aç tokun halinden anlayamaz, düşünsel anlamda da anlayamıyor. Düşünebilen yaratık, düşünemeyenlerle beraber yol yaparken onları köleleştiriyor, aynı biraz parası olanların diğerlerini yönetme tribi gibi bir şey bu.
Kim yönetiyor bu ülkeyi, sokaktaki hangi insan yönetiyor?.. Onlar sokağa çıkmıyorlar ki zaten, konvoylar şeklinde geziyorlar, yanlarında siyahlı/silahlı korumaları, buraya geliyorlar burası iptal oluyor, oraya gidiyorlar orası iptal oluyor. Onlarınki tek kelimeyle korku, nasıl korkuyorlar biliyor musunuz? Sokakta sürekli can korkusu var, bizimse can korkusundan geçmiş insanlara ihtiyacımız var. Şöyle yanından şeytan geçse selamün aleyküm deyip, yolunu seçecek insanlar gerekiyor bize.
Benim sokakta öğrendiğim tek şey; her şeyin değiştiği ve bu değişimin en çabuk sokaklarda fark edildiğidir. Biz devrimci insanlarsak, anın devrimcisi olmamız gerekiyor, kendimizi değiştirmeliyiz yani, içimizdeki nefreti, öfkeyi değiştirmeliyiz.
Bir de hiç farketmez hangi yoldan gideceğin, yeter ki git o yoldan... O yola düşmekle, yolda olmayı düşünmek farklı şeylerdir. Yüzyıllardır insanlar; yolda olanlarla, yolda olmayı düşünenler arasında 'düşünceleriyle' pinpon topu oynarlar. İnsanların bu ahlakları reddedip, kendilerine ahlak üretemeyişlerinin sonucu gerçek ahlaksızlık olabilir, onu da biz yaşıyoruz zaten."

15 Kasım 2007 Perşembe

Dinlenmesi Gerekenler (7) - Get Me Away From Here, I'm Dying

Ooh! Get me away from here I'm dying
Play me a song to set me free
Nobody writes them like they used to
So it may as well be me
Here on my own now after hours
Here on my own now on a bus
Think of it this way
You could either be successful or be us
with our winning smiles, and us
with our catchy tunes, and us
Now we're photogenic
you know, we don't stand a chance

Oh, I'll settle down with some old story
about a boy who's just like me
Thought there was love in everything and everyone
You're so naive!
They always feature sorry endings
They always get it in the end
Still it was worth it as I turned the pages solemnly, and then
with a winning smile, the boy
with naivety succeeds
at the final moment, I cried
I always cry at endings

Oh, that wasn't what I meant to say at all
from where I'm sitting, rain
falling against the lonely tenement
has set my mind to wander
into the windows of my lovers
They never know unless I write
"This is no declaration, I just thought I'd let you know goodbye"
Said the hero in the story
"It is mightier than swords
I could kill you sure
but I could only make you cry with these words... "

BELLE AND SEBASTIAN

6 Kasım 2007 Salı

Dinlenmesi Gerekenler (6) - Dört

Bir şarkıya takılmışsan
üstüne çökmüşse sözleri, yanında hüzün
ruhuna ucundan dokunmuşsa
kararmışsa gün gibi aydınlık yüzün
her telefon çaldığında karşındaki yine bir başkasıysa
ağlamak, beklemekten çok kolay bir parça bile umut kalmadıysa

Ah kaybolan el değmemiş ruhundu kir tutmayan
Ah kaybolan içindeki çocuktu yeri dolmayan

Her gece yattığında
aklındaki sevgilin değil bir başkasıysa
ve her şeyi unutup uyumak istiyorsan
sığınmak için seçtiğin yer rüyalarınsa
her aynaya baktığında karşındaki sen değil başkasıysa
ağlamak aldanmak kadar kolay
kendine bile bakacak yüzün kalmadıysa

Ah kaybolan el değmemiş ruhundu kir tutmayan
Ah kaybolan içindeki çocuktu yeri dolmayan

Görmüyor musun
kabuk bağlamıyor kanattığın hiçbir yaran
Hiçbir zaman geri dönmüyor kaybettiğin onca insan
Saat dört olmuş arıyorsun çaresini hüznün kederin
Acıdan başka dermanı yok ki boşvermiş bünyenin

GRİPİN