Karpuz kabuğundan gemiler yaparak Türkiye'nin "Nuovo Cinema Paradiso"sunun altına imza atan adam artık yok. Sinemanın varoş yanını resmeden, aldığı ödülün ardından "Bu ödülü hiçbirinizin yaşamadığı yoksulluğu yaşayan eşime armağan ediyorum" diyebilecek kadar güzel insanın ardından fazla söz söylemeye hakkım yok. Karpuz kabuğundan yapılma gemiler onu bekliyordu, dümeni kaptı, beraber sonsuzluğa yelken açıyorlar bugün.
kaybettiklerimiz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kaybettiklerimiz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
30 Kasım 2009 Pazartesi
Gemiler Başka Diyarlara...
Karpuz kabuğundan gemiler yaparak Türkiye'nin "Nuovo Cinema Paradiso"sunun altına imza atan adam artık yok. Sinemanın varoş yanını resmeden, aldığı ödülün ardından "Bu ödülü hiçbirinizin yaşamadığı yoksulluğu yaşayan eşime armağan ediyorum" diyebilecek kadar güzel insanın ardından fazla söz söylemeye hakkım yok. Karpuz kabuğundan yapılma gemiler onu bekliyordu, dümeni kaptı, beraber sonsuzluğa yelken açıyorlar bugün.
17 Şubat 2009 Salı
Güle Güle Hüsnü Kuruntu
6 45 Yayıncılık'ın piyasaya sunduğu kitapların son sayfasında yazardı: "Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?" Zamanla daha iyi anlıyor insan bunu. Durup dururken düşünceler içine giriliyor, paradoksun başı ile sonu birbirine bağlanamıyor. Gazanfer Özcan tanrının bu topraklar için yarattığı ender değerlerden biriydi. Artık o da yok... Kuruntu Ailesi'nin Hüsnü Kuruntusu, Avrupa Yakası'nın Tahsin Sütçüoğlusu da aramızda olmayacak bundan sonra. Büyümek böyle bir şey işte. Siz büyüdükçe etrafınızdakiler de birer birer düşmeye başlıyorlar.Gazanfer Özcan hayatının son anına kadar üretmekten vazgeçmemiş bir isimdi. Şimdi gelsin de günümüzün çakma starları onun yerini doldursun. Peh! Kemal Sunal'ın, Barış Manço'nun, Melih Kibar'ın, Cem Karaca'nın, Suna Pekuysal'ın, Adile Naşit'in yeri doldurulabildi mi ki Özcan'ınki dolsun! Geçiniz...
Işık seninle olsun kadife sesli ihtiyar...
24 Ocak 2009 Cumartesi
24 Ocak
“Dünya, artık bir terör dünyasıdır; her gün yeni bir örgüt ortaya çıkıyor, yeni bir saldırı ile karşılaşıyoruz. Türkiye’nin 12 Eylül öncesinde yaşadığı günleri şöyle bir aklınıza getirin. Kimin, nerede, nasıl ve hangi örgütler eliyle öldürüleceği belli miydi?”
(SAATLİ BOMBA - Cumhuriyet, 3 Haziran 1987)
Uğur MUMCU'nun Köy Enstitüleri Konuşması
Yükleyen oz9u12
(SAATLİ BOMBA - Cumhuriyet, 3 Haziran 1987)
Uğur MUMCU'nun Köy Enstitüleri Konuşması
Yükleyen oz9u12
16 Kasım 2008 Pazar
15 Ekim 2008 Çarşamba
Türk Şiirinin Son Kalesi de Düştü
Hangi mahallede imam yok,ben orada öleceğim.
Kimse görmesin ne kadar güzel,
ayaklarım, saçlarım ve her şeyim.
Ölüler namına, azade ve temiz,
meçhul denizlerde balık;
Müslüman değil miyim, haşa,
fakat istemiyorum, kalabalık.
Beyaz kefenler giydirmesinler,
sızlamasın karanlığım havada.
Omuzlardan omuzlara geçerken sallanmayayım,
ki bütün azalarım hülyada.
Hiçbir dua yerine getiremez,
benim kainatlardan uzaklığımı.
Yıkamasınlar vücudumu, yıkamasınlar,
çılgınca seviyorum sıcaklığımı...
Fazıl Hüsnü Dağlarca'yı yitirmişiz... Orta okul yıllarıma gittim bugün. Edebiyat kitaplarımızın sayfalarını süslerdi şiirleriyle. Çalışmayı çok seven insanlardan oluşan kulenin en tepesinde bayrağı dalgalandıran isimdi kendisi. 94 yaşındaydı, ancak üretmekten hiç bıkmadı. Bunun aksi "Şiir, Allah'ın bana verdiği bir tebessümdür" diyen biri için mümkün olamazdı zaten. Öyle olacak ki o tebessüm hiçbir zaman yüzünden eksik olmadı. Hep söylüyoruz aslında... Tekrar tekrar söylemek sadece bizi yoruyor, sonrası hep aynı. Böyle bir kayıp Türkiye dışında yaşansa günlerce konuşulabilecekken, biz maalesef ki onu hapsettiğimiz okul sıralarının ötesine taşıyamayacağız. Bir arkadaşımı arıyorum, "Fazıl Hüsnü'yü kaybetmişiz" diyorum; "Yahu hayatta mıydı ki o?" diye yanıtlıyor. Sessizliği en derinde hissediyorum. O sessizlik aslında çok şey anlatıyor...
4 Temmuz 2008 Cuma
Hayat Çok Yakışıyordu Sana
Ölümün yakışmadığı insanlar vardır. Her gördüğünüzde zamanın sonuna dek hayatlarından, neşelerinden en ufak bir şey kaybetmeyeceğini düşünürsünüz. Hayat afili bir takım elbise gibi yakışıyordur üzerine, gülmek de… Onu her gördüğünüzde yaşamın aslında güzel olduğunu düşünürsünüz. Hep öyle gitmez tabii. Külkedisi misali kara zaman çalınca saatin gongunu anlarsınız bir şeylerin ters gittiğini. Tüm büyü söner, ışıklar da; perde iner ve sahne kararır. O üzerine çok yakışan takım elbise alınmıştır ellerinden. Karanlığın orta yerinde çırılçıplaktır. Kendisine en çok yakışan şey, yani hayatın ta kendisi, ondan alınmıştır. Halbuki daha çok erkendir. Yakışmayan da budur.İnsanlar çok garip yaratıklar. Yerli yersiz gülerler, ağlarlar. Başkasının derdi bizi gerçekten çok gerer pek çok zaman. Ölümlere ağlanır. Dünyanın her yerinde böyledir. En nefret edilen insanların bile cenazesinde ağlayanları illa ki görürsünüz. Bir de hiç tanımadığımız, bırakın iki çift laf etmeyi yüz yüze bile konuşmadığımız, hatta bizim gibi birinin şu koca kainatta oksijen tükettiğinden bile bihaber olan insanlar vardır. Onlar bizi tanımıyordur ama biz onları iyi tanıyoruzdur. An gelir eşya tabiatına yenilir. Eşyanın yaratıcısı alır yanına o insanı. Biz ağlarız. Üstelik tanışmamışızdır bile, ama ağlarız. Ölümlere ağlamak için bir neden aramak mantıklı mı ki? Ya da şu durumda mantıklı düşünebilmem için uygun bir ortam var mı? Barış’ın bittiği yerde mantık aranır mı? Koyulur gözyaşları alabildiğine… Tekere sokmak için günlerce uğraşılan ama bir türlü girmemekte direnen lanet olası çomağa okkalı bir küfür sallanır.
Onu ilk kez Akademi Türkiye isimli yarışmada görmüştüm. Televizyon ekranlarını bir sirkten farksız kılan yarışma programlarının reklam arasına sıkıştırıldığı günlerin henüz başıydı. O sirke para ödüyorduk, izlemeden gitmek de olmazdı. Perde kalktı, Barış sahne aldı. Büyünün başladığı an o andı. Uzun siyah saçlı, sürmeli gözlü… Bir diğer Barış 1999’un kış aylarında aramızdan ayrıldığında çaresizlik içinde yerine koyacak birilerini arıyordum. Müzikten pek anlamam ama o akşam Barış’ı gördüğümde demiştim, ismi bile uyuyordu hem. Yarışmayı malum sonla noktaladıktan sonra önce albümlerini bekledim. Geldi. Sonra hediye kutusu açıldı, oyunculuğunu da gördük. Uzun zaman sonra sayesinde bir dizi bile izlemeye başlamıştım.
En nihayetin sıcak bir yaz günü buz kesmeme neden olan haber geldi. İnanmak istemedim. Olayın ciddiyeti ile yüzleşince her gün umutla bekledim. İyi olacaktı, olamadı. Hayatın ve gülmenin üzerine “cuk” oturduğu Barış yoktu işte. Fonda Amasra çalıyordu; “Gitmem bu gece, gidemem artık.” Ben görmesem de olurdu, tanışmasak da olurdu. Sesinle yetinmeyi bilmiştik, aynen devam ederdik. Gitmeseydin… Herkes gibi bir hikâyesi vardı ve son bulmuştu. Olmadık yerde hem de… “Tanrı sevdiği kullarını yanına erken alırmış” masalıyla uyutmaya çalıştılar bizi. Dünyaya bakıyorum şimdi. Öylesine yozlaşmış ki… Güzel şeylere rastladık mı büyük küçük demeden mutlu oluyoruz. Ya da rol yapıyoruz, öyleymişiz gibi gösteriyoruz. Neden? Tanrı geride kötüleri bırakıyor diye. Neden? Tanrı yarattığı dünyanın kötülerin elinde kalmasını istiyor diye. Bir Barışımız vardı, o da gitti. İsminle bile o kadar anlamlıydın ki! Hep geçiştirirdim, artık isyan ediyorum. Avazım çıktığı kadar bağırıyorum. Acı gerçek arka arkaya indirirken yumruklarını yüzüme, ayakta durabilmek için pek fazla dayanağım kalmadığını hissediyorum. Yıkıldım, yıkılacağım… Başım yere, ayaklarım gökkubbeye öylesine yakın ki! Artık inanıyorum. İnanmak zorunda bırakıldım. Gerçekten kötülere bir şey olmuyor. Hep kalanlar kötüler oluyor ve iyilerin bileti erken kesiliyor.
1 yıl oldu be Barış. Gittin gideli Amasra’yı, Aldırma’yı, Vurdum En Dibe Kadar’ı dinlerken gözümden akan iki damla yaştasın. Biliyorum, görüyorsan kızıyorsun ama elimden bir şey gelmiyor. Gözlerin, her daim güler yüzün, yaşama sevincin geliyor aklıma, kahroluyorum. Senin kadar hızlı yaşamaktan korkar oldum. Duruldum ve bombok bir yaşam sürüyorum işin aslını öğrenmek istersen. Mutluluk balonumu söndürdüm ve cebime koydum. Çıkarıp üflemeye korkuyorum.
Hayatın çok yakıştığı güzel insan, unutmadık seni!
11 Mayıs 2008 Pazar
Leyla Gencer'i Kaybettik
Türkiye'nin opera dünyasına kazandırdığı en önemli isimlerden ve 20. yüzyılın en büyük divalarından biri olarak tanınan Leyla Gencer, Milano'daki evinde 80 yaşında yaşama veda etti. "La Diva Turca"nın naaşı vasiyeti üzerine San Babila Kilisesi'nde düzenlenecek cenaze töreninin akabinde yakılmak üzere krematoryuma götürülecek. Daha sonra yine vasiyeti üzerine İstanbul'a getirilecek olan külleri Ortaköy'de yapılacak bir törenle Boğaz sularına bırakılacak.
10 Mart 2008 Pazartesi
Semada Yerlerini Alanlar
Çok sevdiğimiz Yeşilçam'ın aramızdan ayrılan emektarları... Biraz tüylerimizi dikenleştirelim!
24 Ocak 2008 Perşembe
Korkmadan Öldük Ey Halkım! Unutma Bizi
"Ben atatürkçüyüm;ben cumhuriyetçiyim. Ben lâikim. Ben, antiemperyalistim. Ben, tam bağımsız Türkiye'den yanayım. Ben, özgürlükçüyüm. Ben, insan hakları savunucusuyum. Ben, terörün karşısındayım. Ben, yobazların, hırsızların, vurguncuların, çıkarcıların düşmanıyım. Dün sabaha değin, araştırarak yazdığım hiçbir konuyu yalanlayamadınız. Öyle ise; vurun! Parçalayın! Her parçamdan benim gibiler, beni aşacaklar doğacaktır...”
Bir pazar sabahıydı. 7 yaşındaydım. Antalya’da içinde bulunduğumuz Ocak ayına rağmen pek de soğuk bir hava yoktu. Ancak haber bültenleri başkentin kar altında olduğundan, hatta zemheri bir ayazdan bahsediyordu. Bir şeyden daha bahsediyorlardı. Bir aydının, ülkesi için vazgeçebileceği en değerli varlığı olan canını feda eden bir vatanseverin kaleminin kana bulandığıydı söz konusu olan. Zalimlerin evinin önünde pusu kurmuş olduğunu, bedeninin paramparça olduğunu, yaşamın kendisi kadar ucuz bir can pazarından sağ çıkamadığını söylüyordu çaresizlik içinde ulusal kanallar. Annem ve babam ağlıyordu. Nedenini bilemedim ben. Ankara’da bir akrabamız var mıydı? İlerleyen saatlerde ve günlerde Ankara’da toplanan insan selini gördüm. Uğurlar olsundu, hüzünlü bulutlar yoldaşı olsundu, ondan kalan keskin bir kalem ve parçaları toplanamayan kırık gözlük onun takipçilerinin rehberi olsundu. Bir kış sabahı sıcacık yatağından kalkarak bir daha giremeyeceğini bilmediği evinin kapısından çıkan bir adamdı o. Eşine ve çocuklarını uyandırmaya bile kıyamadı belki de. Akşam görürdü. Zamansız bir ölümün kontağına soktu anahtarını ve çevirdi. Etrafa saçılan şarapnel parçaları sadece onun değil tüm Türkiye’nin ciğerine saplanmıştı. Ben bilememiştim o zamanlar. Korkusuzların bir gün, korkakların da her gün öleceğini biliyordu o. Bu yüzden yüreğine katmadığı isimsiz korkular onu sadece bir kez öldürebildi o gün. Ne de olsa o da halktı ve nasıl olsa yeniden doğardı ölümlerden. Bembeyaz doğruları hâlâ yaşıyor ölümüne.
Utançtan başımızı önümüze eğeceğimiz bir 24 Ocak daha. Küçüktüm. Kimin öldürüldüğünü, neden öldürüldüğünü bilmiyordum. Evde matem havası hakimdi. Nedeni soramadım, korktum. Kötü haber Ankara’dan gelmişti. Mustafa Kemal’i yeniden kaybetmiş olabilir miydik? Cevapsız sorularımın ardından kendimi dedemlere emanet edilmiş halde buldum. Annem ve babamın istikameti Ankara’ydı. Arkalarından baktım sessizce ve iki kelime sebebini bilemeden birleşti yüreğimde: “Uğurlar Olsun!”
Yıllar geçti. Artık bazı şeylerin farkına daha rahat varıyor insan, yaşadığı dünyaya lanet okuyor. Kahramanları olduğumuz dünyada daima iyilerin yok edilişine, merhametsizliğe canı sıkılıyor insanın. Ülkemizin yetiştirdiği en aklıselim, en korkusuz, en saygı duyulası, en gerçek, en vatansever; kendisinden çok vatanını düşünen ve bu uğurda can veren gazetecinin şerefsizce katledilişinin 15.yıldönümü bugün. Verilen “şeref” sözleri ile, bir türlü yakalanamayan failler ile geçirilen koca bir 15 sene…
Soyadının hakkını yaşadığı müddetçe sonuna dek veren bir aydına borcunu bir türlü ödeyemeyen, onun uğruna savaş verdiği değerleri adeta onunla birlikte toprağa gömen bir toplum haline geldik. Doğrular uğruna mücadele etmekten korktuk. Bir başka deyişle her gün öldük.
Ölümü asla reklam ve reyting malzemesi yapılmadı. Büyütülmemeliydi çünkü. Kimse "Hepimiz Mumcu'yuz" dememişti mesela. Kimse ayakkabasının altında delik olup olmadığıyla ilgilenmemişti.
24 Ocak 1993’den bu yana ne değişti bizde, Türkiye’de? Unutturma çalışmalarının empoze edildiği günlerde bakalım bu sabah gazeteler bayilerdeki yerlerini aldığında kaçı “vurulanı” hatırlayacak, hatırlatacak? Kaç binler unutmadıkları uğruna sokaklara dökülecek?
Bir elin parmakları kadar kalsak da korkmadan öleceğiz, senin gibi!
23 Ocak 2008 Çarşamba
28 Yaşın Laneti
Sabah saatlerinde sinirlerimi son derece bozan, moralimi sıfıra indiren bir haber aldım. Hollywood'da takdir ettiğim ender aktörlerden, ancak her şeyden önce kariyerinde adım adım ilerlemekte olan genç bir insan olan Heath Ledger dün gece Manhattan'daki evinde ölü bulunmuş. Eve giren hizmetçi kendisini yatağında yüz üstü ve çıplak vaziyette yatarken bulmuş ve herhangi bir hayat belirtisi görememiş. Ölüm nedeni ise aşırı dozda uyuşturucu. Otopsiye alınacak olan Ledger'ın kullandığı ilaçların ise yoğun iş temposundan dolayı tercih ettiği bilinen uyku hapları olduğu düşünülüyor. İsimlerini bilmediğim ilaçların yasal olduğu konusunda bilgi de edindim.Mathilda isimli 2 yaşında bir kızı olan Ledger bilindik en önemli performansını 2005 yılında 3 Oscar birden kazanan Brokeback Mountain'de sergilemişti. Kendisi bu filmdeki rolüyle genç yaşta Oscar adayı bile olmuştu. Daha sonra geçtiğimiz yıl oynadığı ve Oscar adayı filmlerden olan I'm Not There'de de parlak bir grafik çizdi. 2008 yılında vizyona girmesi plânlanan iki filmde de başrol almaya hazırlanıyordu. Bunlardan biri kendisinin vefatı ile riske giren The Imaginarium of Doctor Parnassus. Bir diğeri ise çekimlerinin tamamlandığını görmeyi başardığı The Dark Knight. Hatırlayacağınız üzere birkaç yazı önce Batman Begins hakkında bir yazım vardı. O yazıda bahsetmiştim The Joker karakterini ne kadar çok beğendiğimden ve Jack Nicholson'dan sonra Ledger'ın Joker performansını nasıl taşıyacağını merak ettiğimden. Yaz ayları gelip de The Dark Knight'ı izlemek için sinema salonuna koştuğumuzda Heath Ledger'ı gördüğümüzde The Crow'u izlerken Brandon Lee'yi görünce hissetiğimiz titreme duygusu kaplayacak içimizi. Bu bir kanun mudur artık bilmiyorum ama dünyada kabul edilen bir görüş vardır. Kariyerinin zirvesinde olan genç yeteneklerin 28 yaşında iken hayata veda etmelerine dayanır bu görüş. Ülkemizde de kanıyı destekleyecek ve hatırlamak istemeyeceğimiz bir sürü örnek var. Ledger da maalesef ki bu kervana katıldı.
Daha birkaç gün önce Pazartesi Notları'nda değinmiştim ölümün ciddiyetine. CNN.com'da Heath Ledger'ın ölümü ilgili habere yazılan yorumlardan birini aşağıya olduğu gibi aktarıp, yazmaktan zerre keyif almadığım bu yazıyı sonlandırıyorum...
"I just can't believe it. He was so young and talented. His death really makes you realise life is too short. I wish his family a lot of strength and courage. I hope they find comfort in the fact that their loss is shared by the entire world."
CNN.com
NTVMSNBC
12 Eylül 2007 Çarşamba
Cem Gürdap'ı Kaybettik

Kayıp haberleri arka arkaya geliyor. Ellerim yazsa da yüreğim elvermiyor. Bir canın daha yitip gittiği dünya hakkında ne yazabilirim ki? Hababam Sınıfı'nın "Tulum Hayri"si de ebediyete göç etti. Dün öğle saatlerinde İstanbul Pendik'teki evinde geçirdiği rahatsızlık sonucu, henüz 50 yaşındayken gözlerini kapadı bu dünyaya. Hatırlanmamaktan şikayetçiydi her zaman. Hep denir ya "Vefa artık sadece bir semt ismi" artık diye, o sözün ne kadar doğru olduğunu bir kez daha kanıtlayarak gitti maalesef. Yaşamında bir arayıp sorma zahmetine girmeyenler, ilgi göstermeyenler - ki medya bu anlamda en başta gelir - bugün cenaze törenini doldurmuşlar ki kelimeler böyle anlarda kifayetsiz kalıyor. Yarın akşam televizyonda Hababam Sınıfı'nı tekrar yayınlarsınız. Filmin başına da Cem Gürdap'ın resmi eşliğinde "Seni Unutmayacağız" yazısını koydunuz mu, tamam işte primin kralını yaparsınız, kralını!
6 Eylül 2007 Perşembe
Luciano Pavarotti Hayatını Kaybetti

Dünyaca ünlü İtalyan tenor Luciano Pavarotti bir yıldır mücadele verdiği pankreas kanserine yenik düşerek 71 yaşında yaşama veda etti. Son günlerde büyük kilo kaybederek 60 kiloya kadar düşen sanatçının naaşı bugün sevenlerinin ziyaretine açık olacakmış ve cumartesi günü de doğduğu kent Modena'da toprağa verilecekmiş.
Her ne kadar yaptığı sanat pek tarzım olmasa da küçüklüğümden beri hep nedenini bilmediğim bir saygı duymuşumdur kendisine. Artık adını duyduğumda onu, yaptığı sanatla değil de Levent Kırca skecinde canlandırılan bir karakter olarak hatırlayacak olmam da benim ayıbım olsun...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
